mü’minlere mükâfâtı bulunmasın? Ve o makásıdı red ve tahkír ile mukábele eden ehl-i dalâlete mücâzât etmesin?” [274]

“Mâdem ezelî, ebedî bir Elláh var; elbette saltanat-ı ulûhiyyetinin sermedî bir medârı olan âhiret vardır. Ve mâdem bu kâinâtta ve zî-hayâtta gáyet haşmetli ve hikmetli ve şefkatli bir rubûbiyyet-i mutlaka var ve görünüyor. Elbette, o rubûbiyyetin haşmetini sukúttan ve hikmetini abesiyyetten ve şefkatini gadirden kurtaran, ebedî bir dâr-ı saádet bulunacak ve girilecek.” [275]

Hulâsa: Mezkûr îzáhattan anlaşıldı ki; kâinâtta tecellî eden rubûbiyyet sıfatının makámı ve Rab ismi, zarûreten haşri iktizá eder. Mâdem şu kâinâtta, husúsan cem‘ıyyet-i beşeriyyenin çekirdeği olan áilede rubûbiyyet sıfatı bi’l-müşâhede görülüyor. Elbette, insânı ve kâinâtı terbiye edip kemâle kavuşturan bir Rab, ölüm ile onları i‘dâm etmez. Zîrâ, bu, O’nun kemâl-i rubûbiyyetine taban tabana zıddır. Öyle ise, o rubûbiyyeti îmân ile tanıyıp ibâdetle mukábele eden ehl-i îmân ve táat için bir mahall-i mükâfât; o rubûbiyyeti küfür ile inkâr eden ve isyân ile mukábelede bulunan ehl-i küfür ve isyân için de bir mahall-i cezâ olacaktır. Demek, haşir haktır.

Lügat: ehl-i dalâlet, haşmetli, saltanat, elbette, kurt(a), sermedî, terbiye, haşmet, hikmet, mezkûr, âhiret, şefkat, inkâr, âhire