mesi muktezá-yı insâniyyettir. Yoksa, pek az kazanır, fakat pek çok kaybeder.” [240]

“Aklı başında olan bir adam; refîkasına muhabbetini ve sevgisini, beş on senelik fânî ve záhirî hüsn-i cemâline binâ etmez. Belki, kadınların hüsn-i cemâlinin en güzeli ve dâimîsi, onun şefkatine ve kadınlığa mahsús hüsn-i sîretine sevgisini binâ etmeli. Tâ ki, o bî-çâre ihtiyârladıkça, kocasının muhabbeti ona devâm etsin. Çünkü, onun refîkası, yalnız dünyâ hayâtındaki muvakkat bir yardımcı refîka değil, belki hayât-ı ebediyyesinde ebedî ve sevimli bir refîka-i hayât olduğundan, ihtiyârlandıkça daha ziyâde hürmet ve merhamet ile biribirine muhabbet etmek lâzım geliyor. Şimdiki terbiye-i medeniyye perdesi altındaki hayvâncasına muvakkat bir refâkattan sonra ebedî bir müfârakata ma‘rûz kalan o áile hayâtı, esâsıyla bozuluyor.

“Hem ‘Risâle-i Nûr’un bir cüz’ünde denilmiş ki: Bahtiyârdır o adam ki; refîka-i ebediyyesini kaybetmemek için sáliha zevcesini taklîd eder, o da sálih olur. Hem bahtiyârdır o kadın ki; kocasını mütedeyyin görür, ebedî dostunu ve arkadaşını kaybetmemek için o da tam mütedeyyin olur; saádet-i dünyeviyyesi içinde saádet-i uhreviyyesini kazanır. Bedbahttır o adam ki; sefâhete girmiş zevcesine ittibâ‘ eder; vaz geçirmeye çalışmaz, kendisi de iştirâk eder. Bedbahttır o kadın ki; zevcinin fıskına bakar, onu başka bir súrette taklîd eder. Veyl o zevc ve zevceye ki; biribirini ateşe atmakta yardım eder. Ya‘nî; medeniyyet fantaziyelerine biribirini teşvîk eder.” [241]

ON ÜÇÜNCÜ MES’ELE

اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

cümlesi, hem kendinden önceki âyet-i kerîmenin, hem de bu âyet-i kerîmenin fezlekesidir. Zîrâ, bu iki âyet, mevzú‘ bütünlüğü i‘tibâriyle bir âyet gibi kabûl edilmiştir. Bu durumda, bu cümle-i Kur’âniyyenin ma‘nâsı şöyle olur: “İnsânın topraktan yaratılması ve yeryüzünde intişâr etmesinde, kendileriyle sükûnet bulmaları için kendi cinslerinden zevcelerin yaratılmasında, aralarında meveddet ve merhametin var edilmesinde tefekkür eden bir kavim için tevhîd ve haşr-i cismânîye dâir delîller vardır.”

Evet, insân nev‘ınin ilk ferdi olan Âdem (as)’ın topraktan yaratılmasında,

Lügat: fantaziye, merhamet, meveddet, muhabbet, tefekkür, bedbaht, deniyye, fezleke, fâka(t), sükûnet, terbiye, ediyye, medeni, şefkat, sükûn