لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ۞ وَمِنْ اٰيَاتِه۪ٓ اَنْ تَقُومَ السَّمَٓاءُ وَالْاَرْضُ بِاَمْرِه۪ۜ ثُمَّ اِذَا دَعَاكُمْ دَعْوَةً مِنَ الْاَرْضِ اِذَٓا اَنْتُمْ تَخْرُجُونَ ۞ وَلَهُ مَنْ فِى السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِۜ كُلٌّ لَهُ قَانِتُونَ ۞ وَهُوَ الَّذ۪ى يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُع۪يدُهُ وَهُوَ اَهْوَنُ عَلَيْهِۜ وَلَهُ الْمَثَلُ الْاَعْلٰى فِى السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْحَك۪يمُ۟

Îmânın bir kutbunu gösteren bu semâvî âyât-ı kübrânın ve haşri isbât eden şu kudsî berâhin-i uzmânın bir nükte-i ekberi ve bir hüccet-i a‘zamı; bu “Dokuzuncu Şuá‘”da beyân edilecek. Latíf bir ınâyet-i Rabbâniyyedir ki: Bundan otuz sene evvel Eski Saíd, yazdığı tefsîr mukaddemesi “Muhâkemât” nâmındaki eserin âhirinde; “İkinci Maksad: Kur’ân’da haşre işâret eden iki âyet tefsîr ve beyân edilecek.

نَخُو بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

deyip durmuş. Daha yazamamış. Hálık-ı Rahîm’ime delâil ve emârât-ı haşriyye adedince şükür ve hamd olsun ki, otuz sene sonra tevfîk ihsân eyledi. Evet, bundan dokuz-on sene evvel o iki âyetten birinci âyet olan:

فَانْظُرْ اِلٰٓى اٰثَارِ رَحْمَتِ اللّٰهِ كَيْفَ يُحْيىِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۜ

اِنَّ ذٰلِكَ لَمُحْيىِ الْمَوْتٰىۚ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَىْءٍ قَد۪يرٌ

fermân-ı İlâhî’nin iki parlak ve çok kuvvetli hüccetleri ve tefsîrleri bulunan “Onuncu Söz” ile “Yirmi Dokuzuncu Söz”ü in‘ám etti. Münkirleri susturdu. Hem îmân-ı haşrînin hücûm edilmez o iki metin kal‘asından dokuz ve on sene sonra ikinci âyet olan başta mezkûr âyât-ı ekberin tefsîrini bu risâle ile ikrâm etti. İşte, bu “Dokuzuncu Şuá‘”; mezkûr âyâtıyla işâret edilen dokuz álî makám ve bir ehemmiyyetli mukaddimeden ıbârettir.

Lügat: mukaddeme, mukaddime, mukaddem, mukaddim, birinc, hüccet, mezkûr, haşrî