Âyet-i kerîmelerde geçen

تُمْسُونَ kelimesi, akşâm ve yatsı namâzı vaktine;

تُصْبِحُونَ  kelimesi, sabâh namâzı vaktine;

عَشِيًّا  kelimesi, ikindi namâzı vaktine;

تُظْهِرُونَ  kelimesi, öğle namâzı vaktine işâret eder.

Hem her bir namâzın vakti;

1) Mühim bir inkılâb başıdır.

2) Azím bir tasarruf-i İlâhî’nin âyinesidir.

3) İhsânât-ı külliyye-i İlâhiyyenin birer ma‘kesidir.

Hem nasıl ki; haftalık bir sâatin sâniye, dakíka, sâat ve günlerini sayan milleri vardır. Bu miller, biribirlerini ta‘kíb ederler ve biribirlerinden haber verirler ve biribirinin hükmünü alırlar. Aynen öyle de; şu álem-i dünyâ, Cenâb-ı Hakk’ın bir sâat-ı kübrâsı hükmündedir. Bu haftalık sâatin;

Sâniyesi: Gece ve gündüzdür.

Dakíkaları: Senelerdir.

Sâatleri: Tabakát-ı ömr-i insândır.

Günleri ise: Edvâr-ı ömr-i álemdir.

Nasıl ki; sâniyelerden sonra dakíka, dakíkalardan sonra sâat, sâatlerden sonra gün, günlerden sonra hafta meydâna gelir. Aynen öyle de, Cenâb-ı Hakk’ın bir sâat-ı kübrâsı hükmünde olan şu álem-i dünyânın sâniyesi hükmünde olan gece ve gündüzden sonra, dakíkası hükmünde olan seneler; senelerden sonra, sâatleri hükmünde olan tabakát-ı ömr-i insân; tabakát-ı ömr-i insândan sonra da günleri hükmünde olan edvâr-ı ömr-i álem meydâna gelir. Bütün bunlar biribirine bakarlar, biribirinin misâlidirler, biribirinin hükmündedirler ve biribirini hátırlatırlar.

Beş vakit namâz, zamân i‘tibâriyle bütün zamânların hulâsasıdır ve o zamânları hátırlatır. Meselâ; gün i‘tibâriyle “sabâh vakti”, günün bidâyetine; sene i‘tibâriyle bahâr mevsiminin başlangıcına; tabakát-ı ömr-i insân i‘tibâriyle insânın ana rahmine düştüğü zamâna; edvâr-ı ömr-i álem i‘tibâriyle, semâvât ve Arz’ın