ve lisân-ı kál ile yaptıkları bütün zikir ve tesbîhlerini işitip icâbet etmek, kılınan namâzlarını görüp kabûl etmek, perde-i gayb arkasında bir Semî-ı Mucîb ve bir Ma‘bûd-i Bi’l-hakk’ın vücûduna delâlet eder.

Mâdem Semî-ı Mucîb ve Ma‘bûd-i Bi’l-hak bir Zât-ı Akdes vardır. Elbette, haşir ve neşir de olacaktır. Zîrâ, bu kadar mahlûkátın, bâ-husús insânların, hadsiz zikir ve tesbîhlerini, duá ve niyâzlarını, namâz ve ubûdiyyetlerini netîcesiz ve mükâfâtsız bırakmak, o Zât-ı Akdes’in şe’n-i rahmetine yakışmaz. Öyle ise, Semî‘, Mucîb ve Ma‘bûd isimleri zarûreten haşri iktizá ederler. O hâlde, bu dünyânın arkasında bir dâr-ı mükâfât vardır.

Evet, göklerde ve yerde olan mevcûdâtın, bâ-husús insânların o Zât-ı Gaybî’den en büyük istekleri “beká”dır. Hîç bir mevcûd, mevt ve fenâyı, zevâl ve firâkı istemiyor. Bâkí kalmak arzû ediyor. Bütün mevcûdâtın bu duásını, o Semî-ı Mucîb’e arz eden, Habîbulláh (asm)’dır. İşte, başta Habîbulláh (asm) olmak üzere bütün mevcûdâtın bu en büyük arzûları, bir dâr-ı bekánın vücûdunun en büyük delîlidir. Kur’ân’ın bu asra bakan ma‘nevî tefsîri olan “Risâle-i Nûr”un “Sözler” adlı eserinde, haşrin bu delîli şöyle ifâde edilmektedir:

“İnsânın fıtrat-ı zî-şuúru olan vicdânı, saádet-i ebediyyeye bakar, gösterir. Evet, kim kendi uyanık vicdânını dinlerse, ‘Ebed!.. Ebed!’ sesini işitecektir. Bütün kâinât o vicdâna verilse, ebede karşı olan ihtiyâcının yerini dolduramaz. Demek, o vicdân, o  ebed  için  mahlûktur.”  [107]

“İşte bak! O Zât öyle bir salât-ı kübrâda, bir ibâdet-i ulyâda saádet-i ebediyye için duá ediyor ki; gûyâ bu cezîre, belki bütün Arz onun azametli namâzıyla namâz kılar, niyâz eder. Çünkü, ubûdiyyeti ise; ona ittibâ‘ eden ümmetin ubûdiyyetini tazammun ettiği gibi, muvâfakat sırrıyla, bütün enbiyânın sırr-ı ubûdiyyetini tazammun eder. Hem o salât-ı kübrâyı öyle bir cemâat-ı uzmâda kılar, niyâz ediyor ki; gûyâ benî-Âdem’in Hazret-i Âdem’den asrımıza kadar, belki Kıyâmet’e kadar bütün nûrânî ve kâmil insânlar ona tebaıyyetle iktidâ edip duásına âmîn derler. Bak, hem öyle beká gibi bir hâcet-i ámme için duá ediyor ki; değil ehl-i Arz, belki ehl-i semâvât, belki bütün mevcûdât niyâzına iştirâk edip lisân-ı hâl ile, ‘Oh, evet yâ Rabbenâ! Ver, duásını kabûl et. Biz de istiyoruz’ diyorlar. Hem bak! Öyle hazînâne, öyle mahbûbâne, öyle müştâkáne, öyle tazarrukârâne saádet-i bâkıyye istiyor ki; 

Lügat: ehl-i arz, tazammun, elbette, ediyye, hadsiz, kâmil