Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (1. Cild)
Molla Muhammed el-Kersî
-
Keşfü’l-Envâr Külliyyâtı
- Tesettür Risalesi'nin Şerhi
- Yirmi Altıncı Söz'ün Zeyli ve Hàtimesi'nin Şerhi ile Beşinci Mektûb'un Şerhi
- On Birinci Söz'ün Şerhi
- Dokuzuncu Söz'ün Şerhi
- Ene Risâlesi'nin Şerhi
- İkinci İşâret’in Şerhi
- Kader Risâlesi Şerhi (Genişletilmiş Yeni Baskı)
- Yirmi Üçüncü Lem‘a, Tabîat Risâlesi’nin Şerhi
- On Dördüncü Lem‘a’nın İkinci Makámı’nın Şerhi
- Münâzarât'ın Şerhi
- Haşir Risâlesi’nin Şerhi
- Hüve Nüktesi ve Şerhi
- Yirmi Dokuzuncu Söz ve Şerhi
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (1. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (2. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (3. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (4. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (5. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (6. Cild)
- Yirmi Yedinci Mektûb (Bir Kısım)
- İkinci Şuá‘ın Şerhi
- Yirmi Dördüncü Mektûb ve Şerhi
- Telvîhát-ı Tis’a Risâlesi Şerhi
-
Rumûzu’l-Kur’ân Külliyyâtı
- Rumûzu’l-Kur’ân (1-5)
- Mir’âtü'l-Cihâd
- İ‘câzu’l-Kur’ân
- Dokuzuncu Şuá‘ın Dokuz Álî Makámı
- Kitâbu’z-Zekât
- Rahmân Sûresi’nin Tefsîri
- Nüzûl-i Ísâ (as)
- Yirmi Beşinci Mektûb, Yâsîn Sûresi’nin Tefsîri (1. Cild)
- Yirmi Beşinci Mektûb, Yâsîn Sûresi’nin Tefsîri (2. Cild)
- Yirmi Beşinci Mektûb, Yâsîn Sûresi’nin Tefsîri (3. Cild)
- Külliyyât-ı Hulûsıyye
-
Muhtelif Eserler
tesânüd ve tecâvüb esâslarının hâkim
olduğunu görür. Her şey, Rabbini müsebbih olduğunu
müşâhede eder. Ecrâmın
harekâtına ibret ve hikmet nazarıyla bakar,
seyreder. Ya’nî, mâşâelláh, bârekelláh der. “Cenâb-ı Hak, bunları ne
kadar mükemmel, san’atlı yaratmış; ne kadar acîb bir kudret ve ilimle bunları
çeviriyor, muntazaman idâre ediyor” diye îmân şuúruyla
bakar. Daha hîçbir şeyden korkmaz, hîçbir şeye tezellül
etmez. Korkudan ve minnetten kurtulur. Hikmet ve rahmet nazarıyla
áleme ve hâdisâta baktığı için râhat eder, saádet
içinde yaşar.
Îmân nazarıyla kâinâta ve hâdisâta bakan bu mü’min, her şeyden,
bâ-husús ecrâm-ı ulviyyeden şu sesleri işitir.
Onlar, lisân-ı hâlleriyle ona şöyle derler:
“Ey kardeş!
Korkma, tevahhuş etme. Bu dünyâya hóş geldin.
Bizden ürkme! Sen içimize yeni geldin, aramıza
yeni katıldın. Merâk etme! Hepimiz senin hizmetindeyiz, sana hizmet ederiz.
Biz de senin gibi aynı Zât’a
hádimiz; O’nun evâmir-i tekvîniyyesine mutíiz. Biz, fıtraten
O’nun tekvînî kánûnlarına mutí’
olduğumuz gibi; siz de onun evâmir-i teklîfiyyesine itáat ediniz.”
Güneş, Ay, yıldızlar, denizler, dağlar ve hâkezâ mevcûdât-ı álemin her birisi, kendine hás lisân ile onunla konuşur, ma’nen, “Dünyâmıza hóş geldin!” diye ona hóş-âmedî eder ve “Sen, belki bizi tanımıyorsun? Senin Mâlik’in kim ise, hepimiz onun memlûküyüz, O’nun hizmetiyle meşgúlüz. Râhatsız olma, yalnızlık hissetme, vahşete kapılma, dehşete düşme, belâlardan korkma. Her şeyin dizgini, Sáhib ve Mâlik’imizin elindedir; her şeyin anahtarı O’nun yanındadır; her şey, O’nun emriyle halledilir. Ona tevekkül et. O, sana kâfîdir” diye ona tesellî verir. O da tesellînin kaynağı, îmân ve ubûdiyyet olduğunu anlar. Rahmetin hazînesini keşfeder. Îmân anahtarı ile o kapıyı açar, ihtiyâclarını te’mîn edip râhat eder.
Evvelki adam ise, ya’nî Elláh ve âhiret hesâbına bu áleme bakmayıp, gaflet nazarıyla her şeye nazar eden adam ise; dalâlet ve gafletten dolayı rûhunda şiddetli bir elem hisseder. Bu elemden kurtulmak için çâre arar. Bunları düşünmemek ve kendini aldatmak, rûhunu uyutmak için sarhóşluğa, sefahate gider. Gûyâ huzúr bulmak için ádî ve gayr-ı meşrû’ işlerle kendini meşgúl etmeye çalışır. Meselâ; içkiye, kumara, eğlenceye, sefâhete koşar. Tâ ki, vicdânı, o azâb-ı elîmden kurtulsun. Eğer bunları yapmazsa, gittiği
Lügat: muntazaman, muntazam, tevahhuş, tevekkül, tezellül, dehş(e), harekât, udre(t), dehşet, hikmet, hizmet, minnet, vahşet, âhiret, şiddet, dilir, hâdis, âhire, âmedî