âhirzamân” denildiği vakit, İkinci Mehdî kasdedilmektedir. Bu ikinci ve üçüncü Mehdî’nin yapacağı vazífeler, her ne kadar efkâr-ı umûmiyyede daha şa’şaalı ve büyük görülüyorsa da; hakíkat noktasında, Birinci Mehdî’nin yaptığı îmân vazífesi daha kıymetli ve daha ehemmiyyetlidir. Risâle-i Nûr’da, mehdîliğin üç vazífesinin bulunduğunun îzáh edildiği mevzúlarda ve “El-Bürhân Fî Alâmât-i Mehdî-i Âhirzamân” ve “El-İşâa Lî Eşrâti’s-Sâat” isimli kitâblarda, âhirzamânda üç Mehdî’nin gelip vazífe yapacağı isbât edilmiştir.

Evet, bu mezkûr üç vazífe içinde en ehemmiyyetli olan vazífe, îmân vazífesidir ki; İmâm-ı Rabbânî, mezkûr mektûblarında Hazret-i Mehdî’nin bu vazífesini anlatmaktadır. Bu îmân vazífesi ise, tamâmıyla Risâle-i Nûr’da mevcûddur ki; Hazret-i Mehdî, Risâle-i Nûr’u program yapıp neşredecektir ve kendisi de bu vazífeyi gören Risâle-i Nûr’un şahs-ı ma’nevîsinin mümessili olacaktır.

İşte, aslında Kur’ân’ın i’câz-ı ma’nevîsinden gelen ve Kur’ân’a áid olan Risâle-i Nûr, bu birinci vazífenin mazharı ve medârı olmakla, keşfiyyâtta, ba’zan bir şahıs olarak gözükmektedir. Binâenaleyh, İmâm-ı Rabbânî (ks)’nun mektûblarında haber verdiği Mehdî’den murâd, Risâle-i Nûr ve onun şahs-ı ma’nevîsini temsîl eden başta Mehdiyyet cereyânının üç mümessili olan zevât-ı áliyyedir. Üstâd Bedîuzzamân(ra) Hazretleri, bu noktayı şöyle ifâde etmektedir:

“Ümmetin beklediği, âhirzamânda gelecek zâtın üç vazífesinden en mühimmi ve en büyüğü ve en kıymetdârı olan îmân-ı tahkíkíyi neşir ve ehl-i îmânı dalâletten kurtarmak cihetiyle, o en ehemmiyyetli vazífeyi aynen bi-temâmihâ Risâle-i Nûr’da görmüşler. İmâm-ı Ali ve Gavs-ı A’zam ve Osmân-ı Hálidî gibi zâtlar, bu nokta içindir ki; o gelecek zâtın makámını Risâle-i Nûr’un şahs-ı ma’nevîsinde keşfen görmüşler gibi işâret etmişler. Ba’zan da, o şahs-ı ma’nevîyi bir hádimine vermişler, o hádime mültefitâne bakmışlar. Bu hakíkatten anlaşılıyor ki; sonra gelecek o mübârek zât, Risâle-i Nûr’u bir programı olarak neşir ve tatbîk edecek.” [78]

Hem Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, İmâm-ı Rabbânî (ks)’nun ve eski evliyânın Risâle-i Nûr’u keşfedip, fakat Kur’ân’dan gelen o eseri ve şahs-ı ma’nevîsini bir şahs-ı maddî olarak keşiflerinde gördüklerini şu ifâdeleriyle beyân etmektedir: