Şerh

çevrildi ve onlara daha fazla revâc verildi. Kitâb ve Sünnet, üçüncü veyâ dördüncü derecede kaldı. Mezhebler, Kitâb ve Sünnet’e âyîne olması lâzım gelirken, mürûr-i zamânla nâdân ve nâ-ehillerin sû-i tefehhümiyle perde hâline geldiler.

Daha sonra tarîkatlar ortaya çıktı. Her bir tarîkat, bidâyette Kur’ân ve Hadîs’e hádim iken, mürûr-i zamânla Kur’ân ve Hadîs’in yerine geçti ve daha fazla ehemmiyyet kesbetti. Bu meslek ve meşreb sáhibleri, husúsí tarîkatının zikrine sünnetten daha fazla ehemmiyyet verdi ve mürşidine ma’nâ-i ismiyle bağlanıp, hakíkí mürşid olan Kur’ân ve Hadîs’ten uzaklaştı. Bu hâl, asrımıza kadar devâm etti.

Mezheb, meslek ve meşreb taassubu Kur’ân’ın yerine geçince, ya’nî nazarlar doğrudan doğruya Kur’ân ve Sünnet’e değil, herkesin kendi meslek, meşreb ve mezhebine çevrilince, Cenâb-ı Hak da bu ümmete gazaba geldi, zálimleri başlarına musallat etti ve netîcede bütün dünyâ devletleri birleşerek Kitâb ve Sünnet’in ilmî, amelî ve edebî ahkâmını kaldırdılar. Bu durum, bu ümmete bir itâb-ı İlâhîdir. 

Tâ, gele gele asrımızda Risâle-i Nûr eserleri, Müellif-i Muhterem’i tarafından Kur’ân’ın ma’nevî ve hakíkatli bir tefsîri olarak te’lîf edildi. Evet, Risâle-i Nûr eserleri, Kur’ân-ı Azímü’ş-şân’ın hakáik-ı îmâniyye cebhesini tefsîr ve beyân eden ma’nevî bir tefsîr-i Kur’ânîdir. Nitekim, Kur’ân’ın ahkâm cihetini de müctehidîn-i izám tefsîr edip hall ve keşfetmişlerdir. Nasıl ki, başta Hanefî, Şâfií, Hanbelî ve Mâlikî gibi hak mezheblerin temel kaynak kitâbları, umûm ümmetin malıdır ve herkesin istifâdesine sunulmuştur. Belli bir cemâatin ve husúsí bir grubun malı  değildir. Hem mezhebler dîn değil, dînin açıklaması ve yorumu olarak kabûl edilmiştir. Aynen öyle de, asrımızda ihsân-ı İlâhî olarak Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretlerine yazdırılan Risâle-i Nûr eserleri de Kur’ân’ın ma’nevî bir tefsîri olarak umûm ümmetin istifâdesine sunulmuştur. Husúsí bir cemâate, husúsí bir gruba mal edilemez. Bu eserlerin de menbaı ve me’hazi, Kitâb ve Sünnet’tir. Öyle ise, Risâle-i Nûr eserleri de müstakil bir eser olarak okunmamalı; belki âyât-ı Kur’âniyye’nin ve Ehâdîs-i Nebeviyye’nin tefsîri olarak okunmalı; Kur’ân ve Hadîs’e âyîne olmalı, perde ve vekîl olmamalıdır. Ya’nî, müstakil olarak, ma’nâ-i ismiyle okunmamalı, belki ma’nâ-i harfiyle okunmalıdır ki; feyz ve istifâdeye, sevâb ve mükâfâta medâr olsun.

Maalesef, Risâle-i Nûr da mürûr-i zamânla müstakil bir eser olarak nazara verildi. Ya’nî, Kur’ân ve Hadîs’e dayandırılmadı, perde yapıldı. Hâlbuki, Risâ-

Lügat: muhterem, tefehhüm, bidâyet, hanbelî, taassub, ehille, hanefî, meşreb, sünnet, istif