Şerh

mücerreb ilâclar ve hadsiz edviyeler bulunmak gerektir ki; bu zamânda Kur’ân-ı Mu’cizü’l-Beyân’ın i’câz-ı ma’nevîsinden çıkan Risâle-i Nûr o vazífeyi görmekle berâber, îmânın hadsiz mertebelerinde terakkıyyât ve inkişâfâta medârdır.” [340]

“Hayât-ı ictimâıyyeyi idâre eden en mühim esâs olan hürmet ve merhamet gáyet sarsılmış. Ba’zı yerlerde gáyet elîm ve bî-çâre ihtiyârlar ve peder ve vâlideler hakkında dehşetli netîceler veriyor. Cenâb-ı Hakk’a şükür ki; Risâle-i Nûr bu müdhiş tahrîbâta karşı, girdiği yerlerde mukávemet ediyor, ta’mîr ediyor. Sedd-i Zülkarneyn’in tahrîbiyle, Ye’cûc ve Me’cûclerin dünyâyı fesâda vermesi gibi; şerîat-ı Muhammediyye (asm) olan sedd-i Kur’ânînin tezelzülüyle Ye'cûc ve Me’cûc’den daha müdhiş olarak ahlâkta ve hayâtta zulmetli bir anarşilik ve zulümlü bir dînsizlik fesâda ve ifsâda başlıyor.

“Risâle-i Nûr’un şâkirdleri, böyle bir hâdisede ma’nevî mücâhedeleri, inşâelláh zamân-ı Sahâbedeki gibi az amelle, pek çok büyük sevâb ve a’maâl-i sálihaya medâr   olur.” [341]

Kur’ân ve Sünnet, İslâm’ın temel iki kaynağıdır. Bir mü’min, Kitâb ve Sünnet’e muvâfık i’tikád ve amele sáhib olmak mecbûriyyetindedir. Zîrâ, sekerâtta, kabirde, haşirde, mîzânda, sırâtta Kitâb ve Sünnet’e göre muámele görecek; mükâfât ve cezâsı da yalnız bu iki esâsa göre olacaktır. Mezheb, meşreb, meslek, tarîkat, tasavvufa göre bir muhâsebe, muhâkeme ve muámele görmeyecektir.

Hem meslek ve meşrebler, Kur’ân ve Sünnet’e hádim ve âyîne, Müslümânların birlik ve berâberliğine vesîle olmalıdır. Hâşâ, Kur’ân ve Sünnet’in yerine ikáme edilmemeli; Müslümânlar arasında ihtilâf ve tefrikaya sebeb olmamalıdır. Bu sırra binâen; haklı olan her meslek ve meşreb sáhibi, “Meşrebim haktır ve daha güzeldir” diyebilir. Ancak, “Hak, yalnız benim mesleğimdir; güzel, yalnız benim meşrebimdir” diyemez. Müellif (ra), şöyle buyuruyor:

“İslâmiyyet, silm ve müsâlemettir; dâhilde nizâ ve husúmet istemez

“Ey Álem-i İslâmî! Hayâtın ittihâdda. Ger ittihâd istersen düstûrun bu olmalı:

“ ‘Hüve’l-Hakku’ yerine ‘Hüve Hakkun’ olmalı. ‘Hüve’l-Hasen’ yerine ‘Hüve’l-Ahsen’ olmalı...

“Her müslim kendi meslek, mezhebine demeli: ‘İşte bu haktır, başkasına ilişmem. Başkaları güzelse, benim en güzelidir.’

Lügat: sedd-i zülkarneyn, hüve hakk(un), merhamet, muhammed, tasavvuf, tezelzül, dehş(e), karneyn, mertebe, tefrika, anarşi, binâen, dehşet, ediyye, edviye, hadsiz, hâdise, meşreb, sünnet, tefrik, dâhil, hâdis, âmiyy