Şerh

belki^{[301]HÂŞİYE} o adamım’ diye, ‘Îmân ve tevhîd bütün kemâlât-ı insâniyyenin esâsı, mâyesi, nûru, hayâtı olduğunu 

ve تَفَكُّرُ سَاعَةٍ خَيْرٌ مِنْ عِبَادَةِ سَنَةٍ düstûru, tefekkürât-ı îmâniyyeye áid bulunması ve Nakşî tarîkatında hafî zikrin ehemmiyyeti ise, bu çok kıymetdâr tefekkürün bir nev’ı olmasıdır’ diye ta’lîm ederdi.” [302]

Hakáik-ı îmâniyye kendisine vuzúhla inkişâf eden, ya’nî cemâlulláhı, dâr-ı âhireti, melâike ve rûhâniyyâtı, peygamberân-ı izámı ma’nen müşâhede eden kimseye “velî” denir. Yoksa, bugün zannedildiği gibi; insânın aklından ve kalbinden geçeni bilen, velî değildir.

 

 

TENBÎH

Ey okuyucu kardeşim! Tasavvuf ve sûfî ta’bîrleri, ma’na cihetiyle bir kısım Yahûdî, Hıristiyan, Ehl-i Felsefe ve Hindularda da var olmakla berâber, bu kelimelerin menşei, bu dört fırka değildir. Tasavvuf ve sûfiliğin ma’na ciheti, ya’nî riyâzet-i şâkke ve ilm-i mükâşefe, bu dört fırkada da çok hâkim olmasından dolayı bu ta’bîrleri, sûfizm hareketi olarak tesmiye etmiş bulunmaktayız. İstifâdenize arz ettiğimiz bu kitâbda geçen tasavvuf ve sûfî ta’bîrlerini, bu ölçüler çerçevesinde değerlendirmeniz gerekmektedir.

 ------------------------------------------------------

Lügat: peygamberân, peygamber, tasavvuf, tefekkür, felsefe, hareket, tesmiye, kelime, âhiret, âhire