Şerh

Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, eserlerinde “sâlik” ta’bîri yerinde “seyyâh-ı tálib” [271], “tálib-i hak” [272], “tálib-i hakíkat” [273] gibi ta’bîrler kullanmıştır. Zîrâ, Risâle-i Nûr Mesleği’nin şiárı,

لَا مَعْبُودَ اِلَّا هُوَ ۞ لَا مَقْصُودَ اِلَّا هُوَ ۞ لَا مَطْلُوبَ اِلَّا هُوَ

dir. Risâle-i Nûr talebesi, tálib-i hakíkattir. Ya’nî, álemde tecellî eden esmâ-i İlâhiyyeyi keşfeden, Zât-ıVâcibü’l-Vücûd’u bulan, lâ zamânî, lâ mekânî ve lâ keyfî bir súrette kalb gözüyle cemâlulláh ile müşerref olandır. Matlûb ve Maksúdu yalnız Elláh’tır.

Hem Risâle-i Nûr’un ba’zı yerlerinde geçen “seyr u sülûk” ta’bîri, tasavvufî bir ta’bîrdir. Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, son zamânlarda kaleme aldığı eserlerinde bu ta’bîri, “hareket-i fikriyye, seyâhat-ı fikriyye, seyâhat-ı kalbiyye, inkişâfât-ı rûhiyye, akıl ve kalbde seyâhat” gibi ta’bîrlerle tebdîl etmiştir. Risâle-i Nûr’da seyâhat-ı ma’neviyye, sâdece kalb ile değil; akıl ve kalbin berâber hareketiyledir. “Ayetü’l-Kübrâ Risâlesi, Haşir Risâlesi, Mi’râc Risâlesi, 2. Şuá, Arabî Tefekkürnâme ve Hulâsatü’l-Hulâsa” gibi eserler, bunun şâhididir.

Mana-i ismiyle kendisinin ve her şeyin fânî ve hîç olduğunu bilerek, kendini ve her şeyi terk eden ve Mûcid-i Hakíkí’yi bulan ve yalnız O’nu tanıyan, O’nu seven, O’na güvenen ve O’na kul olan bir insân; O bir’i bulduğunda her şeyi bulmuş olur. Çünkü, her şey, O bir olan Zât’ın îcâdıdır ve O’nun esmâsının cilvelerine mazhardır. Böyle i’tikád eden bir insân, her şeyi bulur. Fakat, her şeyi nefsi hesâbına ve ma’nâ-i ismîyle değil ma’nâ-i harfîyle, Mûcid-i Hakíkí’nin bâkí esmâsına âyînedârlık cihetiyle bulur. Ya’nî, her şeyi bulur, fakat her şeyde yine bir tek şeyi, ya’nî Ma’bûd-i Zü’l-celâl’i bulur. O bir, her şeye bedeldir. Hem şu buluşta elem, keder, ayrılık, fenâ, zevâl yoktur. Çünkü, her şeyde Bâkí-i Zü’l-celâl’in bâkí esmâsını bulmuştur. Elem, keder, ayrılık, fenâ ve zevâl, mahlûkátın nefislerine bakan yüzündedir. Esmâ-i İlâhiyyeye ve âhirete bakan yüzde ise elem, keder, zevâl ve firâk yoktur, hep visaldir. Mâdem Elláh Bâkí’dir ve O’nun bâkí bir memleketi vardır. O hâlde, fenâ ve zevâl, mevcûdâta ne yaparsa yapsın! O insân, kendinde ve her şeyde bâkí olan esmâyı bulduğu ve yalnız o esmâyı

Lügat: tasavvufî, memleket, tasavvuf, tefekkür, hareket, âhiret, sinin, sâlik, vâcib, âhire