Metinde geçen “namâz tesbîhâtı” ta’bîrinden murâd; hem kısa, hem de uzun tesbîhât olabilir. Asıl olan, sünnette beyân edilen namâz sonundaki tesbîhâttır. Bu, umûmîdir. Uzun tesbîhât ise, husúsídir, umûma mal edilemez. Çünkü, o, Risâle-i Nûr talebelerinin evrâdıdır.

Bir gün Hacı Hulûsî Bey merhûmun yanına gitmiştim. Bana sordu: “Sen Muş’ta câmide uzun tesbîhâtı yapıyor musun?” Ben, “Hayır, efendim” dedim. Dedi ki: “Ben Van’a gittim, câmide umûmî olarak uzun tesbîhâtı yapıyorlardı.” Ben, “Efendim! Biz onu yapamayız” dedim. Bunun üzerine HacıHulûsî Bey, “Üstâd Hazretleri, o tesbîhâtı umûm için toplamamış. Bu iş isábetli bir iş değil. Bu tesbîhât yazılırken de benim re’yimle olmadı. Müsâade olmadı, sormadan yapıldı” dedi.

Müellif (ra), bundan sonra dört hatveyi kısaca îzáh etmektedir. Şu gelecek dört hatve, buraya kadar anlatılan “acz, fakr, şefkat ve tefekkür” esâslarından farklı bir şey olduğu zannedilmesin. Belki bu esâsların menbaı, bu hatvelerdir. Ya’nî, her bir hatve, bu esâslardan birisidir. Her bir hatve dahi zikredilecek âyetlerin işâretinden iktibâs edilmiştir. Ya’nî, herbir hatvenin başında zikredilen âyet-i kerîme, doğrudan doğruya sarîh ma’nâyla bu “acz, fakr, şefkat ve tefekkür” esâslarını ifâde etmiyor; fakat ma’nâ-i sarîhinin tabakátından olan ma’nâ-yı işârî ile bu esâsları ders veriyor. Bu dört hatvenin her birinde “acz, fakr, şefkat ve tefekkür” esâsları berâberce bulunmakla berâber hássaten biri asıl, diğer üçü tebeídir. Birinci hatvede “acz”; ikinci hatvede “fakr”; üçüncü hatvede “şefkat” (ta’bîr-i diğerle şevk); dördüncü hatvede ise “tefekkür” (ta’bîr-i diğerle şükür) anlatılmaktadır. Hatveler îzáh edilirken bunlar da îzáh edilecektir.