Şerh

murâd, dâimâ Cenâb-ı Hakk’ın hâzır ve nâzır olduğunu ve O’nun huzúrunda bulunduğunu hissetmek ve o Zât-ı Akdes’i unutmamaktır. Yoksa, huzúr, avâm arasında kullanılan râhatlık, hóşluk ma’nâsında değildir; gafletin zıddıdır. Ehl-i velâyet, huzúr-i dâimîyi kazanmak ve gafleti izâle etmek ve dâimâ Elláh’ı zikredip hátırlamak için لَٓا مَوْجُودَ اِلَّا هُوَ veyâ لَٓا مَشْهُودَ اِلَّا هُوَ diyerek kâinâtı inkâr etmiş veyâ unutmuşlar. Hâlbuki, huzúru kazanmanın en güzel, en müstekím, en parlak ve en zengîn yolu, sünnete ittiba’ etmektir. Üstâd Bedîuzzamân Hazretleri, bu sırrı şöyle ifâde etmiştir:

“Velâyet yolları içinde en güzeli, en müstekími, en parlağı, en zengîni, Sünnet-i Seniyyeye ittibâ’dır. Ya’nî, a’mâl ve harekâtında Sünnet-i Seniyyeyi düşünüp ona tâbi’ olmak ve taklîd etmek ve muámelât ve ef’álinde ahkâm-ı şer’ıyyeyi düşünüp rehber ittiház etmektir.

“İşte bu ittibâ’ ve iktidâ vâsıtasıyla, ádî ahvâli ve örfî muámeleleri ve fıtrî hareketleri ibâdet şekline girmekle berâber, herbir ameli, sünneti ve şer’ı o ittibâ’ noktasında düşündürmekle, bir tahattur-i hükm-i şer’í veriyor. O tahattur ise, Sáhib-i Şerîati düşündürüyor. O düşünmek ise, Cenâb-ı Hakk’ı hátıra getiriyor. O hátıra, bir nev’ı huzúr veriyor. O hâlde, mütemadiyen ömür dakíkaları huzúr içinde bir ibâdet hükmüne getirilebilir.

“İşte bu câdde-i kübrâ, velâyet-i kübrâ olan ehl-i verâset-i nübüvvet olan Sahâ-be  ve  Selef-i  Sálihîn’in  câddesidir.” [149]

“Sözler” adlı eserde ise şöyle denilmektedir:

“Ey nefis! Az bir ömürde hadsiz bir amel-i uhrevî istersen ve herbir dakíka-i ömrünü bir ömür kadar fâideli görmek istersen ve ádetini ibâdete ve gafletini huzúra kalbetmeyi seversen, Sünnet-i Seniyyeye ittiba’ et. Çünkü, bir muámele-i şer’ıyyeye tatbîk-ı amel ettiğin vakit, bir nev’ı huzúr veriyor. Bir nev’ı ibâdet oluyor. Uhrevî çok meyveler veriyor. Meselâ: Birşeyi satın aldın. Îcab ve kabûl-i şer’ıyyeyi tatbîk ettiğin dakíkada, o ádî alış-verişin bir ibâdet hükmünü alır. O tahattur-i hükm-i şer’í bir tasavvur-i vahy verir. O dahi, Şâriı düşünmekle bir teveccüh-i İlâhî verir. O dahi, bir huzúr verir.

Lügat: sünnet-i seniyye, amel-i uhrevî, nübüvvet, tahattur, tasavvur, teveccüh, hareket, harekât, seniyye, übüvvet, hadsiz, sünnet, temadi, uhrevî, fâide, inkâr