Şerh

yerine getirmeleri, onların “şükür” ve ubûdiyyetlerine delâlet eder. Bu fıtrî vazífelerini yerine getirirken hîçbir zamân itáatsizlik etmezler, hîçbir noktada şikâyetleri yoktur.

Evet, mezkûr bu san’at ve ni’met-i İlâhiyye, zî-şuúra mütáleagâh ve onların taayyüşlerine medâr olmaları, onların şükr-i mutlak dâiresinde vazífelerini îfâ ettiklerini gösterir.

Hem evâmir-i fıtriyye-i İlâhiyyeyi sür’atle yerine getirmeleri, onların Rablerine karşı “şevk-ı mutlak” içinde olduklarını isbât eder. Meselâ; bahâr mevsiminde küre-i Arz’a “ihyâ emri” gelir gelmez, hemen o emr-i Rabbânîye iştiyâkla inkıyâd etmesi, onun Rabbine karşı ne kadar müştâk olduğunu ifâde eder. Hem meselâ, çeşmelerin, çayların, ırmakların cûş u hurûşla akmaları, evâmir-i İlâhiyyeye imtisâllerindeki şevk ve heyecânlarını gösterir. Risâle-i Nûr’un “Sözler” adlı eserinde şöyle denilmiştir:

“Şimdi bak çeşmelere, çaylara, ırmaklara... Yerden, dağlardan kaynamaları tesádüfî değildir. Çünkü, onlara terettüb eden âsâr-ı rahmet olan fâidelerin ve semerelerin şehâdetiyle ve dağlarda bir mîzân-ı hâcetle iddihárlarının ifâdesi ile ve bir mîzân-ı hikmetle gönderilmelerinin delâletiyle gösteriliyor ki; bir Rabb-i Hakîm’in teshíriyle ve iddihárıyladır. Ve kaynamaları ise, O’nun emrine heyecânla imtisâl etmeleridir.” [146]

Ve hâkezâ, diğer mevcûdât buna kıyâs edilsin.

İhtár: Bu âyet-i kerîmede zikredilen mevcûdâtın, şu fânî ve zâil hayâta râzı olmayıp Bâkí bir Zât’a ve O’nun bâkí bir memleketine müştâk olmaları da, ayriyeten onların “şevk-ı mutlak” içinde olduklarını gösterir. 

Demek, küre-i Arz, dâne, hurma, üzüm, pınar ve çift yaratılan mevcûdât, lisân-ı hâl ve lisân-ı fıtrî ile “acz, fakr, şevk ve şükr”ünü bilir. Bu cihette küre-i Arz, dâne, hurma, üzüm, pınar ve çift yaratılan mevcûdât, “acz-mendî, fakr-mendî, şevk-mendî ve şükr-mendî” olduklarını i’lân ederler.

Hulâsa: Bu meslek záhiren Risâle-i Nûr’un mesleğiymiş gibi görünürken, aslında peygamberlerin, bâ-husús Hazret-i İbrâhîm (as) ile Hazret-i Muhammed

Lügat: küre-i arz, acz-mendî, peygamber, acz-mend, memleket, muhammed, semer(e), terettüb, taayyüş, gönder, hikmet, mevsim, mezkûr, fâide, simin