Şerh

çâresiz ve zayıf şefkati kendine ve Áleme bir fâide vermediğinden, ya’nî ne kendini, ne de Álemi belâ ve musíbetlerden, zevâl ve fenâdan kurtaramadığından, ve kendinin ve Álemin ihtiyâc ve arzûlarını yerine getiremediğinden, kalbinde bir ıztırâb ve yangın hisseder. Şu ıztırâb ve yangın, bir Kadîr-i Rahîm’in dergâhına ilticâya bir şevk verir ve kendindeki bu şefkatin, Rahîm ismiyle müsemmâ bir Zât’ın şefkatinin bir cilvesi olduğunu anlar. Kendi cüz’î ve áciz şefkatine bedel, o Kadîr-i Rahîm’in küllî şefkatini bulur. Kendini ve her şeyi o rahmete teslîm ederek cefâdan kurtulup safâya kavuşur.

     Nasıl ki; Yûsuf (as)’ı kaybeden Ya’kúb (as), kendindeki şefkat vâsıtasıyla Rahîm-i Zü’l-cemâl’in rahmetini buldu ve o rahmetin hıfz ve lütfuna i’timâd edip, فَاللّٰهُ خَيْرٌ حَافِظًا  وَهُوَ اَرْحَمُ الرَّاحِم۪ينَ “Elláhu Teálâ, muhâfaza edenlerin en hayırlısıdır ve merhamet edenlerin en merhametlisidir” [121] dedi. İşte, insânın ve kâinâtın, zevâl ve fenâ içinde kaybolmalarını ve hadsiz düşmânlara karşı ve nihâyetsiz ihtiyâcât içinde boğuşmalarını gören ve onlara şefkat eden insân, kendi cüz’î şefkatiyle Rahîm-i Mutlak’ın şefkatini bulur, ve rûhunu ve Álemi o Rahîm’in rahmetine teslîm eder.

     Bu îzáhattân anlaşılıyor ki; “şefkat”, daha evvel îzáh edilen acz ve fakr esâsları üzerine müessestir. 

Kur’ân-ı Hakîm’den alınan Risâle-i Nûr Mesleği, aşkdan ziyâde şefkat esâsı üzerine gider. Çünkü, şefkat de aşk gibidir. Fakat, daha keskin ve daha geniştir. Hem aşk gibi vartaları bulunmamaktadır. Bu husúsun daha iyi anlaşılması için, Müellif-i Muhterem (ra)’ın, şefkat ve aşk arasındaki farkları anlattığı şu ifâdelere dikkat etmek gerekir:

     “Kardeşim! Ben, اَلرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ isimlerini öyle bir nûr-i a’zam görüyorum ki, bütün kâinâtı ihâta eder ve her rûhun bütün hâcât-ı ebediyyesini tatmîn edecek ve hadsiz düşmânlarından emîn edecek, nûrlu ve kuvvetli görünüyorlar. Bu iki nûr-i a’zam olan isimlere yetişmek için en mühim bulduğum vesîle, fakr ile şükür, acz ile şefkattir; ya’nî ubûdiyyet ve iftikárdır.

Lügat: merhamet, muhterem, kurt(a), dergâh, dikkat, ediyye, hadsiz, şefkat, fâide, küllî