Şerh

İlâhiyeden, o hizmetkârın hîç haberi ve medhali olmadan, onlara meded versin ve himmet  ederek  feyizdâr  etsin…” [84]

Demek, Álem-i İslâmiyyet ve insâniyyete gelen bütün füyûzát, Kur’ân ile amel etmekten kaynaklanıyor. Eğer Kur’ân ile amel etmek terk edilse ve ta’tíle uğrasa, Álem harâb olur.

Müellif (ra)’ın şu ifâdeleri göstermektedir ki; bu asırda en zengîn rûhlu insânlara dahi gelen ihsânât-ı İlâhiyye ve füyûzát-ı Rabbâniyye, Risâle-i Nûr vâsıtasıyla gelmektedir.

İmâm-ı Rabbânî (ks) Hazretleri de bu ferdiyet makámını şöyle îzáh etmekte ve Risâle-i Nûr’a da işâret etmektedir:

“Elláhu Teálâ’ya ulaştıran yollar ikidir:

“Birinci Yol: Kurb-i nübüvvet ile alâkalı yoldur. Bu yol, aslın aslına vâsıl eden yoldur. Ve bil-asále bu yoldan vâsıl olanlar, peygamberler ve onların ashâb-ı kirâmıdır. Kezâ, ümmetin evliyâ-i izámından da Elláhu Teálâ’nın murâd ettiği ba’zı kimseler, bu yoldan aslın aslına vâsıl olurlar. Her ne kadar bunlar çok az, hattâ azın da azı olsalar.

“Bu yolda tavassut (araya vâsıtaların girmesi) ve haylûlet (araya girip perde olmak) yoktur. O vâsıllardan her bir zât, aldığı feyzi, hîçbir kimsenin vâsıtası olmadan doğrudan doğruya asıldan alır ve onlardan hîçbiri, diğeri için perde olmaz.

“İkinci yol ise; kurb-i velâyete taalluk eden yoldur. Kutublar, evtâd, ebdâllar, necibler ve Elláhu Teálâ’nın cümle velîleri, bu yoldan maksada vâsıl olmuşlardır. Sülûk yolu da bu yoldan ibârettir. Hattâ, bilinen cezbe dahi yine bu yola dâhildir.” [85]

Lügat: hizmetkâr, peygamber, ferdiyet, nübüvvet, tavassut, taalluk, übüvvet, birinc, erdiye, himmet, hizmet, dâhil, âmiyy