İkinci İşâret/Metin

     Bütün mukarrebînin akrebidir, bütün mahlûkátın ekmelidir,

Şerh

    Resûl-i Ekrem (asm) onun üstüne ayak basmış. Taşlar da Cennet’e gider. Güneşin nûru Cennet’e gider, âteşi ise Cehennem’e gider. Hulâsa; güzel olan her şey Cennet’e gider. Kötü olan her şey de Cehennem’e gider.

Hem O Zât-ı Ekrem (asm), (bütün mukarrebînin akrebidir.) Resûl-i Ekrem (sav), Hazret-i Cebrâîl (as) ile Mi‘râc’a çıkarken, bir yere geldiklerinde Cebrâîl (as), o zât-ı Ekrem (asm)’a dedi ki: “Benim çıkacağım yer buraya kadar, daha ileri gidemem.” O zât-ı Ekrem (asm), Refref’e bindi, yalnız başına yola devâm etti. O zamân Cenâb-ı Hak, o mukarreblerin akrebi olan zâta, ma‘nevî bir elbise giydirdi. Bütün álemden üstün ve onların efendisi olduğunu gösterdi. Ma‘nevî tâcını başına koydurdu, cübbesini giydirdi. -Ulemânın kıyâfeti olan cübbe, sarık, o ma‘nevî muámelenin alâmetidir.- Lâ mekânî, lâ zamânî ve lâ keyfî bir súrette Elláh ile görüşüp konuştu. Cennet ve Cehennem’i gördü. Elláh’ın bütün evâmir ve nevâhîsini alarak bütün insânlara döndü.

Hem o zât-ı Ekrem (asm), (Bütün mahlûkátın ekmelidir.) Bütün álemlerin efendisidir. Cebrâîl (as) dahi onun hizmetçisidir. Arş, onun pabucu ile iftihár eder. Cennet’teki hûrîler, ağaçlar, otlar hep ona áşıktır. O şefkatli Resûl, o re’fetli nebî ümmetinin, bi’l-hássa Cum‘a gecelerinde salevât getirenlerin derdleriyle derdmend, saádetleriyle saádetmenddir. Bir zât ki, bütün peygamberlerin dili tutulduğu bir günde, o şefkatli Resûl, bütün mevcûdât için şefâat ediyor, onun

Lügat: peygamber, cehennem, derdmend, mukarreb, mukarre, alâmet, efendi, hizmet, şefkat