Çünkü, Sen terbiye etmişsin, Sen kemâle kavuşturmuşsun. Tavırdan tavra, hâlden hâle geçtikçe, onun her ihtiyâcını Sen yerine getirmişsin” diyeceksin. Demek, zamânın üstüne çıkacaksın ve bütün álemi arkana alıp اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ diyeceksin. Bütün iyilikleri Cenâb-ı Hakk’a, bütün kusúrları da áleme verip álemin acz ve fakrını i‘lân edeceksin.

سُبْحَانَ اللّٰهِ وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَ لَا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ وَاللّٰهُ أَكْبَرُ

وَ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ الْعَلِىِّ الْعَظ۪يمِ

kelimât-ı kudsiyyesini düşünerek ve anlayarak söyleyene ne mutlu! Şu kelimeler, Kur’ân-ı Kerîm’in ifâdesiyle, bâkıyât-ı sálihâttır. Elláh ve âhiret hesâbına olmayan her şey ise, fâniyyâttır, zâilâttır. Bâkıyât-ı sálihât, álemin çekirdeğidir. Ya‘nî, bu fânî álem toprağına her biri birer çekirdek mesâbesinde olan bâkí amelleri, bâ-husús mezkûr kelimât-ı kudsiyyeyi ekelim. Tâ, dâr-ı bâkíde neşv ü nemâ bulup bâkí meyveler versin. Onun için, Kur’ân-ı Hakîm, bâkıyât-ı sálihât hakkında,

وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ أَمَلًا

“Bâkí olan sálih ameller ise, Rabbin katında sevâb bakımından daha hayırlıdır ve ümîd bakımından da daha hayırlıdır” [46] buyuruyor. Ya‘nî, “Kâinâtta bunlardan gayrı şeyler, acz, fakr,