بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

 اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ وَ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ

عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ عَلٰى اٰ لِهِ وَ صَحْبِهِ اَجْمَع۪ينَ

TAKDÎM

Evvelâ: Nev-ı beşeri, şecere-i hılkatin en câmi‘ ve en kıymetdâr bir meyvesi olarak halk eden; onu Kendisine en şuúrlu ve küllî bir muhátab kabûl eden; rubûbiyyet-i mutlakasına karşı namâz gibi bir ubûdiyyet-i külliyye ile mukábele edecek bir vazífe-i fıtrat için onu bu áleme gönderen; Kur’ân gibi bir Fermân-ı Ahkem ve Resûl-i Ekrem (asm) gibi bir Üstâd-ı Küll’ün irşâd ve ta‘lîmi ile onu insâniyyetin evc-i kemâlâtına urûc ettiren Rabb-i Rahîm’imize hadsiz hamd ü senâ olsun. Nev-ı beşerin, belki kâinâtın medâr-ı fahri olan Hazret-i Muhammed (asm)’a ve onun âl ve ashâbına nihâyetsiz salât ü selâm olsun.

Sâniyen: Şerh ve îzáhına inâyet-i Rahmân ile muvaffak olduğumuz şu “Dokuzuncu Söz”, ma‘nâ ve esrâr, ulûm ve hakáik