Takdîm

cihetiyle Risâle-i Nûr’un en câmi‘ eserlerinden birisidir. Hem bu eser, evvel-i hılkat-i álemden tâ kıyâmete, tâ haşrin son safhasına kadar olan zamân mefhûmunun, yirmi dört sâat denilen bir zamân dilimi içinde dâhıl olduğunu; ta‘bîr-i diğerle yirmi dört sâatten ibâret olan bir günün, bütün zamânların hulâsası olduğunu beyân eden; dolayısıyla zamân i‘tibâriyle bütün álemin hakíkatini hall ve keşf eden ve bunu, hem naklî, hem de aklî delîllerle îzáh ve isbât eden bir şâh-eserdir.

Sâlisen: Şerh ve îzáh ettiğimiz “Dokuzuncu Söz”, namâzın beş vakte hikmet-i tahsísini, beş nükte içinde öyle bir súrette îzáh ve isbât etmiştir ki; akl-ı beşer, bu isbât karşısında hayrân olur, áciz kalır. Zamânın hakíkatini çözmeyen; zamânın fevkıne çıkmayan; evkát-ı salâtta tecellî eden celâlli, cemâlli ve kemâlli esmânın tecelliyyâtına mazhar olmayan; Mi‘râc-ı Ekber’in gölgesinde namâz vâsıtasıyla urûc ederek Álem-i İmkân ve Álem-i Vücûb’u akıl ve kalb ile keşf etmeyen ve namâz merdiveniyle huzúr-i İlâhîye terakkí edip tecelliyyât-ı Zâtiyye ile müşerref olmayan bir zât, elbette bu gáyet esrârlı, derin ve dakík hakáikı ilmen îzáh ve isbât edemez.

İşte, Müellif-i Muhterem (ra), bütün bu merâtib ve makámâttan geçerek, keşfen gördüğünü ilmen isbât etmek súretiyle bu câmi‘ eserini kaleme almıştır.

Râbian: Müellif (ra), bu eserini, “Beş Nükte”de ele almıştır. Şimdi o nüktelerin muhteviyyâtını kısaca hulâsa edeceğiz:

Birinci Nükte’de; namâzın ma‘nâsını gáyet vecîz bir ifâde ile ta‘rîf etmiştir.

İkinci Nükte’de; ibâdetin ma‘nâsı; abdin mâhiyyeti; abd için ibâdetin lüzûmu; mâhiyyeti acz, fakr, naks ve kusúrla yoğrul-

Lügat: muhteviyyât, merdiven, muhterem, sâlis(e), elbette, sâlisen, birinc, hikmet