Abd, kendi kusúrunu görüp istiğfâr ile ve Rabbini bütün nekáisten pâk ve müberrâ, ehl-i dalâletin efkâr-ı bâtılasından münezzeh ve muallâ,

kavlen, hâlen ve tavren سُبْحَانَ اللّٰهِ demeyi iktizá eder ve bu kelime, üç ma‘nâyı tazammun eder:

Birinci ma‘nâ: (Abd, kendi kusúrunu görüp istiğfâr ile ve Rabbini bütün nekáisten pâk ve müberrâ) olduğunu tesbîh ile i‘lân eder. Abdin kusúru iki nev‘dir:

Birinci Nev‘: Teklîfî kusúrlardır. Bu da iki kısımdır:

Biri: İşlediği günâhlardır.

Diğeri: İbâdetlerdeki noksánlık ve kusúrlardır.

Ta‘bîr-i diğerle:

Biri: Evâmir-i şer‘ıyyeye hakkıyla ittibâ‘ etmemek,

Diğeri: Nevâhî-yi şer‘ıyyeden hakkıyla ictinâb etmemektir.

İşte abd, evvelâ kendinde bu iki nev‘í kusúru görüp Rabbine karşı; “Yâ Rabbi! İ‘tirâf ederim ki; kusúrum çoktur. Tevbe ettim. Yaptığım bütün günâhlardan dolayı afv ve mağfiretimi istiyorum” diyerek  سُبْحَانَ اللّٰهِ kelime-i kudsiyyesi ile Rabb-i Zü’l-Celâl’i tesbîh ve takdîs eder.

İkinci Nev‘: Tekvînî kusúrlar ve noksán sıfatlardır. Meselâ; gözün var, ama her şeyi göremezsin. Kulağın var, ama her şeyi işitemezsin.

İkinci ma‘nâ: (Ve) abd, Rabbinin, (ehl-i dalâletin efkâr-ı bâtılasından münezzeh ve muallâ,) olduğunu tesbîh ile i‘lân