Muhabbet-i İlâhiyyeye mazhar olan ve her şeyin isti‘dâdına göre muhabbet-i İlâhiyyeden dolayı mest olduğunu müşâhede eden Müellif (ra), “Sözler” adlı eserinde bu hakíkati şöyle ifâde etmiştir:

“Muhabbet-i İlâhiyyenin tecellîsinde ve o şarâb-ı muhabbetten herkes isti‘dâdına göre mesttir. Ma‘lûmdur ki: Her kalb, kendine ihsân edeni sever ve hakíkí kemâle muhabbet eder ve ulvî cemâle meftûn olur. Kendiyle berâber sevdiği ve şefkat ettiği zâtlara dahi ihsân edeni daha pek çok sever. Acabâ, -sâbıkan beyân ettiğimiz gibi- her bir isminde binler ihsân defîneleri bulunan ve bütün sevdiklerimizi ihsânâtıyla mes‘úd eden ve binler kemâlâtın menbaı olan ve binler tabakát-ı cemâlin medârı olan bin bir esmâsının müsemmâsı olan Cemîl-i Zü’l-Celâl, Mahbûb-i Zü’l-Kemâl, ne derece aşk ve muhabbete lâyık olduğu ve bütün kâinât, onun muhabbetiyle mest ve sergerdân olmasının şâyeste bulunduğu anlaşılmaz  mı?” [19]

 اللّٰهِسُبْحَانَ kelime-i kudsiyyesini söylediğin zamân, şu kısa meâli düşünmen gerekir:

Álemde iki dâire görünüyor:

Biri: Rubûbiyyet dâiresidir.

Diğeri: Ubûdiyyet dâiresidir.

Ubûdiyyet dâiresinde kusúr, acz ve fakr görünür. Rubûbiyyet dâiresinde ise, kemâl-i kudsî, kudret-i samedâniyye ve rahmet-i bî-nihâye görünür.

Mâdem ubûdiyyet dâiresinde kusúr var ve sen de kendinde ve álemde bu kusúrâtı hiss ettin.