Dokuzuncu Söz/Metin

       Kemâl-i rubûbiyyetin ve kudret-i Samedâniyyenin

Şerh

İnsândaki tenevvü-ı hâcât, envâ-ı niam ve ihsânâtına bir merdivendir. Öyleyse, fıtratından gáye, ubûdiyyettir. Ubûdiyyet ise, dergâh-ı izzetine kusúrlarınıاللّٰهَ اَسْتَغْفِرُ ve اللّٰهِ سُبْحَانَ ile i‘lân etmektir.” [18]

Risâle-i Nûr Mesleği’nin ana temeli, namâza dayanıyor. Zîrâ, Risâle-i Nûr Mesleği’nin dört mühim esâsı vardır. Bu esâslar; “acz, fakr, şefkat, tefekkür”dür. Risâle-i Nûr şâkirdi, bu dört esâsı en kâmil ma‘nâda namâz ibâdetinde hiss edip anlar. Zîrâ, namâz, abdin aczini, fakrını ve kusúrunu anlaması demektir.

Dergâh-ı İlâhîde abd, kendinde kusúr, acz ve fakrdan başka bir şey görmeyince, buna mukábil Cenâb-ı Hakk’ın şu gelen üç kâmil sıfatını;

Birincisi: Kemâl-i rubûbiyyetini,

İkincisi: Kudret-i samedâniyyesini,

Üçüncüsü: Rahmet-i İlâhiyyesini idrâk eder.

Abd, (kemâl-i rubûbiyyetin) önünde kusúrludur; Rabbi ise kusúrsuzdur. Bunu, سُبْحَانَ اللّٰهِ  kelime-i kudsiyyesi ile i‘lân eder. (Ve kudret-i samedâniyyenin) önünde abd, ácizdir; Rabbi ise her şeye kádirdir. Bunu, اَللّٰهُ اَكْبَرُ  kelime-i kudsiyyesi ile i‘lân eder.

Lügat: merdiven, tefekkür, udre(t), birinc, dergâh, kelime, şefkat, kâmil