Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

mübâreke otuz üçer def‘a okunarak, tecelliyyât-ı celâliyye, cemâliyye ve kemâliyye daha ziyâde inkişâf eder ve noksánlıklar ikmâl olunur.  

Suâl: “Namâz tesbîhâtı bu kadar ehemmiyyetli olmasına rağmen, neden ba‘zı İslâm ülkelerinde câmi‘lerde namâzın akabinde cemâat hâlinde yapılmıyor?”

Elcevâb: Resûl-i Ekrem (sav), namâz tesbîhâtını cemâat hâlinde yapmıyordu. Namâz tesbîhâtı husúsunda emr-i Nebevî var; fakat bunun cemâatle yapılmasına dâir bir emir mevcûd değildir. Herkes, namâzını kıldıktan sonra tesbîhâtını evinde yapıyordu veyâhúd câmi‘de tek başına yapıyordu. Zamân aradan geçince bu tesbîhât ta‘tíle uğradı. Ulemâ-i İslâm, bu sünneti ihyâ ve ta‘lîm etmek için câmi‘lerde cemâatle yapılmasına müsâade etti. Esâsen tesbîhâtı âşikâre yapmak sünnete muhálif ise de, ta‘lîm için olduğunda sünnet dâiresi içine giriyor. Şu ânda ba‘zı İslâm ülkeleri, namâz tesbîhâtını Resûl-i Ekrem (sav)’in yaptığı gibi yapıyorlar ve bir derece de haklıdırlar. Şâyet mescidlerde cemâat hâlinde yapılmazsa, halk tesbîhâtı terk edebilir. Tesbîhâtın hem terke uğramaması, hem de ta‘lîm edilmesi için imâm veyâ müezzinin âşikâre söylemesi câizdir ve bu, sünnete münâfî değildir. Müellif (ra) şöyle buyuruyor:

“Evet, bir imâm imâmet vazífesinde tesbîhâtları izhâr eder, isma‘ eder; hîç bir cihetle riyâ olamaz. Fakat, vazífe háricinde, o tesbîhâtları âşikâre halklara işittirmeye riyâ girebildiği için, gizlisi daha  sevâblıdır.” [16]

Lügat: akabinde, mescid, nebevî, rağmen, sünnet, âliyye