Hem  اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَق۪يمَ demekle, istikbâl karanlığı içinde saádet-i ebediyyeye giden nûrânî yolu olan sırât-ı müstekíme hidâyeti istemek; hem şimdi yatmış nebâtât, hayvânât gibi

(Hem اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَق۪يمَ  demekle,) “Yâ Rabbi! Bizi sırât-ı müstekíme hidâyet buyur.” Ya‘nî, “İ‘tikád, amel ve ahlâkta ifrât ve tefrîtten mahfûz olarak i‘tidâl olan sırât-ı müstekíme hidâyet eyle” diye niyâzda bulunmakla (istikbâl karanlığı içinde saádet-i ebediyyeye giden nûrânî yolu olan sırât-ı müstekíme hidâyeti istemek)… Sırât-ı müstekím; insânı Cennet’e götüren dos doğru yoldur ki; bu yol, kendilerine in‘ám ettiğin peygamberlerin, evliyâların, sıddîkların, sálihlerin, müttekílerin, şehîdlerin yoludur. Eğri yol ise; insânı Cehennem’e götüren belâlı yoldur ki; o yol da اَلْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ  ve اَلضَّٓالّ۪ينَ gürûhunun yoludur ki; Fir‘avn’ların, Nemrûd’ların, Şeddâd’ların, Ebû Cehil’lerin, Yehûd ve Nasârâ yoludur. İşte ábid, namâzında  اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَق۪يمَ “Yâ Rab! Bizi eğri yoldan muhâfaza buyur, doğru yola hidâyet eyle!” diye duá ve niyâzda bulunur.

(Hem şimdi yatmış nebâtât, hayvânât gibi)…