Dokuzuncu Söz/Metin

Hem muvakkaten onu unutan ve gizlenen dünyâyı o dahi unutup, derdlerini kalbin ağlamasıyla dergâh-ı rahmette döküp; hem ne olur ne olmaz, ölüme benzeyen uykuya girmeden evvel, son vazífe-i ubûdiyyetini yapıp, yevmiye defter-i amelini hüsn-i hátime ile bağlamak için salâte kıyâm etmek, ya‘nî bütün fânî sevdiklerine bedel bir Ma‘bûd ve Mahbûb-i Bâkí’nin

Şerh

ve rahmeti, hak ve hakíkati bulmuş; o hidâyet nûruyla maddî ve ma‘nevî, dünyevî ve uhrevî zulmetlerden halâs olmuş, bütün envâ-ı şirk ve küfrün karanlıklarından kurtulmuştur. İşte ábid, namâzda kırâet ettiği Kur’ân-ı Kerîm, bâ-husús Fâtiha-i Şerîfe ile o nûr-i hidâyeti görür ve اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَق۪يمَ cümlesiyle, o nûr-i hidâyeti Rabb-i Rahîm’inden taleb eder ve ölünceye kadar bu tarîk-ı hakta sebât etmek için duá ve niyâzda bulunur. (Hem muvakkaten onu unutan ve gizlenen dünyâyı, o dahi unutup)… Mâdem yatsı vakti karanlığın çökmesiyle dünyâ senden muvakkaten gizlenir, seni unutur. O hâlde, sen de namâz vâsıtasıyla aşk-ı beká ve şevk-ı liká sâikiyle şu fânî dünyâyı unut! (Derdlerini kalbin ağlamasıyla dergâh-ı rahmette döküp; hem ne olur ne olmaz, ölüme benzeyen uykuya girmeden evvel,) -uyku, ölümün küçük kardeşidir- (son vazífe-i ubûdiyyetini yapıp, yevmiye defter-i amelini hüsn-i hátime ile) günlük defter-i amelini güzel bir sonuçla (bağlamak için salâte) namâza (kıyâm etmek,) ölüme benzeyen uykuya girmeden önce kalkıp namâz kılmak, bâkí bir Zât ile sohbet ve ünsiyyet etmek, (ya‘nî bütün fânî sevdiklerine bedel bir Ma‘bûd ve Mahbûb-i Bâkí’nin

Lügat: dünyevî, yevmiye, dergâh, fâtiha, uhrevî, fâtih