Dokuzuncu Söz/Metin

Zevâlden münezzeh, kusúrdan müberrâ Rabb-i A‘lâ’sını takdîs etmek; sonra teşehhüd edip, oturup bütün mahlûkátın tahiyyât-ı mübârekelerini ve salevât-ı tayyibelerini kendi hesâbına o Cemîl-i Lemyezel ve Celîl-i Lâyezâl’e hediyye edip…

Şerh

Müellif (ra), “Rahîm-i Sermedî” isimleriyle de; rahmeti rahmet eden, ni‘meti ni‘met eden devâm ve beká olduğunu ifâde ediyor. bu dünyâda ise devâm ve beká mümkün olmadığından bi’z-zarûre bu iki isim, dâr-ı bekáyı iktizá eder.

(Zevâlden münezzeh,) - سُبْحَانَ رَبِّىَ الْأَعْلٰى cümlesinde geçen اَلْأَعْلٰى kelimesi, zevâl ve firâktan, mevt ve fenâdan mukaddes olan Zât-ı Zü’l-Kemâl demektir- (kusúrdan müberrâ Rabb-i A‘lâ’sını takdîs etmek)… Ábid, secdede, kusúru kendisine ve tabîata verip álemde tezáhür eden cemâl ve kemâli Rabb-i A‘lâ’sına verdikten (sonra teşehhüd edip, oturup bütün mahlûkátın tahiyyât-ı mübârekelerini)… Müellif (ra), metinde geçen “tahiyyât-ı mübâreke” ifâdesiyle, اَلتَّحِيَّاتُ لِلّٰهِ ve اَلْمُبَارَكَاتُ لِلّٰهِ cümlelerine işâret eder. Ábid, namâzında اَلتَّحِيَّاتُ لِلّٰهِ cümlesi ile “Ezelden ebede kadar bütün zî-hayâtların hayât hediyyeleri Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd’a hástır” [174] der; kâinâtta ne kadar hayât hediyyeleri varsa hepsini Elláh’a takdîm eder. Daha sonra اَلْمُبَارَكَاتُ لِلّٰهِ demekle, “Medâr-ı tebrîk ve mâşâelláh ve bârekelláh dediren bütün hâletler ve san‘atlar, Zât-ı Zü’l-Celâl’in kudretine mahsústur” [175]  der. (Ve salevât-ı tayyibelerini kendi hesâbına o Cemîl-i Lemyezel ve Celîl-i Lâyezâl’e hediyye edip)…  

Lügat: tayyib(e), mukaddes, sermedî, udre(t), ediyye, hediyy, kelime, vâcib