Yatsı namâzının vakti; álem-i zulümât, nehâr áleminin bütün âsârını siyâh kefeni ile setr etmesine; sene i‘tibâriyle kışın, beyâz kefeni ile ölmüş yerin yüzünü örtmesine; ömr-i insân i‘tibâriyle vefât etmiş insânın bakıyye-yi âsârı dahi vefât edip nisyân perdesi altına girmesine; ömr-i álem i‘tibâriyle, bu dâr-ı imtihân olan dünyânın bütün bütün kapanmasına benzer ve bu zamânlarda vücûda gelen mühim inkılâbların, azím tasarrufâtın ve küllî ihsânâtın birer nümûnesi, misâli ve ma‘kesidir.

Evet, gün, sene, ömr-i insân ve ömr-i álemdeki her bir devir;

1) Mühim bir inkılâb başıdır.

2) Azím bir tasarruf-i İlâhînin âyînesidir.

3) O tasarruf içinde ihsânât-ı külliyye-i İlâhiyyenin birer ma‘kesidir.

Mâdem bütün álemde böyle mühim bir inkılâb, azím bir tasarruf ve küllî bir ihsân müşâhede ediliyor. Öyle ise, halîfe-i rû-yi zemîn ve eşref-i mahlûkát olan insânın vazífe-i zarûriyye-i asliyyesi;

1) Şu mühim inkılâbları düşünüp  اللّٰهِ سُبْحَانَ  kelime-i kudsiyyesi ile Kadîr-i Zü’l-Celâl’i tesbîh ve takdîs etmektir.

2) Şu inkılâblar içindeki azím tasarrufât-ı İlâhiyyeyi müşâhede ederek, اَكْبَرُ اَللّٰهُ kelime-i kudsiyyesi ile Kadîr-i Zü’l-Kemâl’i tekbîr ve ta‘zím etmektir.

3) O tasarrufât içindeki ihsânât-ı külliyyeyi hátırlayıp اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ kelime-i kudsiyyesi ile Kadîr-i Zü’l-Cemâl’e şükür ve hamd etmektir.