فَسُبْحَانَ اللّٰهِ ح۪ينَ تُمْسُونَ وَح۪ينَ تُصْبِحُونَ ۞

وَلَهُ الْحَمْدُ  فِي السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَعَشِيًّا وَح۪ينَ تُظْهِرُونَ

âyet-i kerîmeleriyle, bir taraftan insânları ibâdete da‘vet ederken, diğer taraftan da kıyâmet ve haşri isbât etmektedir. Bir günün içinde hem kıyâmeti, hem de haşri gösterir. Namâz gibi küllî bir ibâdeti edâ eden bir mü’minin mükâfâtının da ancak dâr-ı bekádaki Cennet olacağını müjde verir.

Dünyânın ömrü, yirmi dört sâattir. Yirmi dört sâatten ibâret olan dünyâ gününü kim îcâd etmişse, elli bin seneden ibâret olan âhiret gününü îcâd eden de O’dur. Burada yirmi dört sâat bir gündür. Orada ise elli bin sene bir gündür. [123] Burada yirmi dört sâatlik günü getiren kim ise, orada elli bin senelik günü getiren de aynı Zât’tır.

Zamân i‘tibâriyle yirmi dört sâatlik bir gün, bütün zamânları ihtivâ etmektedir. Namâza duran insân da, bütün álemin hulâsa ve fihristesidir. Namâz ibâdeti ise; hem bütün enva-ı ibâdeti câmi‘dir, hem de bütün esnâf-ı mahlûkátın elvan-ı ibâdetlerine işâret eder. Şu hâlde, bütün álem namâz kılıyor. Namâzda okunan Fâtiha-i Şerîfe ise, Kur’ân-ı Azímü’ş-şân’ın hulâsasıdır. Kur’ân-ı Azímü’ş-şân ise, bütün semâvî kitâbların hulâsasıdır. Şu hâlde, namâzda Fâtiha’yı okuyan bir mü’min, hem bütün kâinâtı, hem de bütün semâvî kitâbları okumuş gibi olur.