Zîrâ, o Zât-ı Akdes’e karşı olan tesbîh, takdîs, tahmîd ve tekbîr vazífelerinizi, ancak namâz vâsıtasıyla hakkıyla edâ edebilirsiniz. (Ve göklerde ve yerde olan bütün mahlûkátın hamd ü senâsı, yalnız O’na mahsústur. O’ndan gayrı bi-hakkın hamde müstehak hîç bir varlık yok­tur. Ve gündüzün nihâyetinde) ya‘nî ikindi vaktinde ikindi namâzını kılın (ve öğle vaktine girdiğinizde de) öğle namâzını edâ edin. Böylece tesbîh, tahmîd ve ta‘zím vazífenizi îfâ etmiş olursunuz. O Ma‘bûd-i bi’l-hakka göklerde bulunanlar da, yerde bulunanlar da hamd ü senâ etmekle mükelleftirler. Zâten bütün kâinât, tekvînen lisân-ı hâl ile o Zât-ı Akdes’in vücûb-i vücûd ve vahdetini tasdîk etmekte ve O’na ibâdet etmektedir. Mahlûkát içinde en büyük bir mevkıı hâiz olan insânların, bu îmân ve ubûdiyyet vazífesinden muáf tutulması düşünülebilir mi? Hayır. Aslâ ve kat‘á! Öyle ise onlara da bir teklîf olacaktır. Binâenaleyh, ey teklîfî kánûnlarla mükellef olan insânlar! Siz de kulluk vazífenizi edâ etmekle kâinâta kardeş olunuz. Eğer bu vazífenizi edâ ederseniz, mükâfât görürsünüz. Şâyet îmân ve ibâdetten istinkâf ederseniz, cezâ çekersiniz. Zîrâ, teklîf, mükâfât ve cezâyı iktizá eder. Mâdem bu dünyâda böyle bir mükâfât ve cezâ hakkıyla görünmüyor. Öyle ise, başka bir mahall-i mükâfât ve dâr-ı cezâ vardır.” [1]

Bu âyet-i kerîmelerde beş vakit namâza işâret vardır. Şöyle ki; bu âyet-i kerîmeler, تُمْسُونَ kelimesiyle, akşâm ve yatsı namâzlarına; تُصْبِحُونَ  kelimesiyle, sabâh namâzına; عَشِيًّا kelimesiyle, ikindi namâzına; تُظْهِرُونَ kelimesiyle de öğle namâzına işâret eder. “Bu vakitlerde Cenâb-ı Hakk’ı tesbîh,