Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

ettikleri gibi, en uzak safların da Álem-i İslâmı ihâta etmiş olduğunu hayâl ile görsün. Ve o saflara girmekle, o cemâat-ı uzmâya dâhıl olsun ki, o cemâatın icmâ‘ ve tevâtürü, onun namâzda söylediği her da‘vâya ve her bir sözüne bir hüccet ve bir bürhân olsun.

“Meselâ: Namâz kılan لِلّٰهِ اَلْحَمْدُ dediği zamân, sanki o cemâat-ı uzmâyı teşkîl eden bütün mü’minler, ‘Evet, doğru söyledin’ diye onun o sözünü tasdîk ediyorlar. Ve bu tasdîkler, hücûm eden evhâm ve vesveselere karşı ma‘nevî bir kalkan vazífesini görür. Ve aynı zamânda, bütün hásseleri, latífeleri, duyguları o namâzdan zevk ve hisselerini alırlar. Yalnız, musallînin Ka‘be’ye olan şu hayâlî nazarı, kasdî değil tebeí bir şuúrdan ibâret bulunmalıdır.

“İhtár: Sath-ı Arz mescidini mütehálif ve muntazam harekâtıyla tezyîn eden o cemâat-ı uzmânın, satırları andıran saflarının o güzel manzarası muhâfaza edilmek üzere, Álem-i Misâl sahîfesinde kalem-i kader ile, İlâhî bir fotoğrafla tersîm ve terkím edilmekte olduğu ihtimâl ve imkândan hálî değildir.” [74]

Nass-ı hadîs ile sâbittir ki: “Cenâb-ı Hak, Haceru’l-Esved’i öyle bir mâhiyyette yaratmıştır ki; yeryüzünde her kim namâza dursa, İlâhî bir kamera gibi onu çekip kayd etmektedir. Kıyâmet gününde de Haceru’l-Esved, bir lisânı olduğu hâlde gelecek ve namâz kılanlara şehâdet edecektir.” Müellif (ra), Haceru’l-Esved’in bu şehâdetini şöyle ifâde etmiştir.

Lügat: muntazam, harekât, manzara, vesvese, hüccet, mescid, imkân