Hu­lâ­sa; ko­ca­nın, eşi üze­rin­de­ki hak­la­rı çok­tur. On­la­rın mü­him­mi iki şey­dir:

a) Nâ­mû­su­nu ko­ru­mak ve te­set­tü­re riáyet etmek.

b) İhti­yâ­cın hári­cin­de bu­lu­nan şey­le­rin is­te­me­si­ni terk etmek; ve ko­ca­sı­nın ka­zan­cı harâm ol­du­ğu tak­dîr­de, onu ye­mek­ten sa­kın­mak­tır.

Evet, se­lef-i sálihîn dev­rin­de ka­dın­la­rın ádeti şöyle idi: Kişi, evin­den çık­tı­ğı zamân, hánımı veyâ kızı ar­ka­sın­dan şöyle hay­kı­rır­dı: “Harâm ka­zanç­tan sakın. Zîrâ, biz aç­lık­la fakírlik üze­rin­de sab­re­de­bi­li­riz, fakat âteş üze­rin­de sab­re­de­me­yiz!”

Se­lef­ten bir kişi se­fe­re çık­mak ister. Kom­şu­la­rı onun se­fe­re git­me­si­ni hóş gör­me­di­ler. Bun­dan ötürü hánı­mı­na, “Neden onun sana her­han­gi bir na­fa­ka bı­rak­ma­dan se­fe­re çık­ma­sı­na râzı olur­sun?” di­ye­rek kı­na­dı­lar. Kadın şu ce­vâ­bı verdi: “Ben ko­ca­mı ta­nı­dı­ğım za­mân­dan beri yi­yi­ci ola­rak ta­nı­mı­şım. Onu rızık ve­ri­ci ola­rak ta­nı­mış de­ği­lim. Benim rızık ve­ri­ci bir Rab­bim var­dır. Yi­yi­ci gi­di­yor, rızık ve­ri­ci ise ka­lı­yor.”

Ce­nâb-ı Hak cüm­le­mi­zi bu deh­şet­li asrın câ­zi­be­dâr fit­ne­sin­den mu­hâ­fa­za ey­le­sin, âmîn.