Şerh

ediyoruz. Bizleri hem dâhilî, hem de hâricî düşmanların şerrinden kurtar. Zîrâ Hâfız-ı Hakìkì yanlız Sensin.

         Cenâb-ı Hakk’ın Âdetindendir ki; bir kavme peygamber göndermedikçe o kavmi mes’ûl tutmaz, dolayısıyla onları azâblandırmaz.^[1] Bir kavme peygamber gönderdiğinde ise, o kavme peygamberlerine îmân ve itâat etmelerini, teblîğ ettiği ahkâmı kabûl etmelerini emreder.^[2] Şâyet o kavim, îmân ve itâatten i’râz ederlerse; evvelâ onları belâ ve musîbetlerle, kıtlık ve fakirlikle îkàz eder. Şâyet onlar, bu îkàzdan intibâha gelmezlerse, bu def’a onlara ni’met kapılarını bol bol açar. Onlar, bu ni’metler içinde Allâh ve âhiretten gàfil oldukları bir hâlde iken, ummadıkları bir yerden bir azâbla onları ansızın yakalayıp helâk eder. Dünyâda helâk ile rezîl ve rüsvây oldukları gibi; âhirette ise azâb-ı dâimî ile cezâlandırılacaklardır.^[3]

         İHTÂR: Belâ, musîbet, hastalık gibi zâhiren çirkin görünen şeyleri Allâh’a vermemek, iyi ve güzel olan şeyleri Allâh’a nisbet etmek edeptir. Belâ, musîbet ve hastalıkları yaratan Allâh olduğuna îmân etmekle berâber; O Zât-ı Akdes’i takdîs etmek için araya bir perde koymak âdâb-ı Kur’âniyyedendir. Meselâ: Hazret-i İbrâhîm (as), Nemrûd’a Allâh’ı ta’rîf ederken şöyle demiştir:

وَالَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ

“(O âlemlerin Rabbi ki; bana yiyecek ihsân eder ve benim su ihtiyâcımı karşılar.) Böylece açlığımı ve susuzluğumu giderir.”

وَاِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ

         “(Ve hasta olduğum zamân bana ancak O şifâ verir.) O’ndan başka şifâ verecek yoktur.”^[4]

Lügat: peygamber, kurt(a), zâhiren, gönder, nisbet, âhiret, çirkin, dâhil, âhire