ile Allâh’ı bulmuş ise, bütün âlemi bulmuştur. Her kim Allâh’ı bulmamışsa, bütün âlemi kaybetmiştir. Müellif (ra), ehl-i îmân ile ehl-i küfrün dünyâlarını şöyle mukayese etmektedir:

         “Âdem, i’dâm, hiçlik, mahv, fenâ; hakìkat noktasında ehl-i îmânın dünyâsında yoktur ve kâfîrlerin dünyâları ademle, firâkla, hiçlikle, fânîlikle doludur. İşte bu hakìkatı, umûmun lisânında gezen bu gelen darb-ı mesel ders verip, der: ‘Kimin için Allâh var, ona her şey var ve kimin için yoksa, her şey ona yoktur, hiçtir.’”^[1]

          Risâle-i Nûr’da geçen îmân ve küfür muvâzeneleri, bu mes’eleyi tafsîlâtlı bir sûrette îzâh ettiğinden oraya havâle ediyoruz.          

(Kâinât, onun için ma’nevî bir Cehennem hükmüne geçer.) Gelecek âyet-i kerîme, bu hakìkati şöyle ifâde ediyor: 

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِى نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أُولٰئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ

          “Şübhesiz o kimseler ki kâfîr oldular. O kâfîr olanlar, ehl-i kitâb olan Yahûdî ve Hıristiyanlar ile müşriklerdir.

         Bu küfür sıfatıyla muttasıf olan ehl-i kitâb ve müşrikler,

         a) فِى نَارِ جَهَنَّمَ “Küfürlerinden dolayı Cehennem ateşindedirler.”

         b) خَالِدِينَ فِيهَا “Küfürlerinden dolayı Cehennem’de ebedî kalacaklardır.”

c)أُولٰئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ  “İşte küfür ve şirk ehli olan bu kimseler, (ehl-i kitâb ve müşrikler) mahlûkátın en şerli olanlarıdır.” Zîrâ onlar, kendi hakíkí menfaatlerini zâyi’ etmiş, salâh-ı hâlden mahrûm kalmış ve en büyük azâba müstahak olmuş kimselerdir.”