Şerh

Yâ Rab! Düşmanımız hesâbsızdır. O düşmanların en mühimmi dörttür:

Birincisi: Nefs-i emmâredir.

İkincisi: Şeytân-ı cinnîdir.

Üçüncüsü: Şeytân-ı insî, bâhusûs sû-i karın denilen kötü arkadaştır.

Dördüncüsü: Dünyânın dünyâya bakan cihetidir.

Bu dört düşmanın şerrinden, bâhusûs şeytân-ı insinin şerrinden bizi muhâfaza eyle, bizi mağlûb etmek sûretiyle düşmanlarımızı bize karşı sevindirme.

Eğer feleğin çarkını döndüren kader, ehl-i îmâna rahmetiyle muâmele ederse, düşmanların mağlûb olması gàyet kolay olur. Aksi takdîrde bu düşmanlara karşı mukàvemet etmek gàyet zordur.

Cenâb-ı Hak, rubûbiyyet sıfatıyla bizleri iki şekilde terbiye eder:

Biri; lütuf,

Diğeri; kahr iledir.

Ta’bîr-i diğerle biri; cemâl, diğeri celâl iledir. Sâdece lütuf ve cemâl ile terbiye olunalım diye düşünmek, sırr-ı imtihâna münâfîdir. Cenâb-ı Hak, ehl-i îmâna evvelâ tecelliyyât-ı kahriyye ile muâmele eder, daha sonra lütufla onların imdâdına yetişip onları sıkıntıdan kurtarır. Ehl-i îmân hakında Âdetullah ekseriyyetle böyle cereyân etmektedir.  Resûl-i Ekrem (asm) ve Hazret-i İbrâhîm (as)’ın sergüzeşt-i hayâtları buna en bâriz misâldir. O Mâlikü’l-Mülk, Resûl-i Ekrem (sav)’ı Mekke’de on üç sene kahhâr bir elle çalkalandırdı. Müşrikleri başına musallat etti. Medîne döneminde ise; O Zât-ı Ekrem (asm)’ı on yıl müşrik, münâfık ve ehl-i kitâbla mücâhede ve mücâdele ettirdi. Bütün bu sıkıntı ve zorlukların netîcesinde ona ve ümmetine pek çok fütuhâtı müyesser kıldı. Husûsan Hazret-i Ömer (ra) döneminde dîn-i Mübîn-i İslâm i’lâ ve i’zâz edildi.

Risâle-i Nûr’un has talebeleri de evvelâ tecelliyyât-ı celâliyyeye, daha sonra tecelliyyât-ı cemâliyyeye mazhar olurlar. 

Cenâb-ı Hak, bizleri ba’zen lütuf ile okşar, ikrâmlarda bulunur, rahmetiyle

Lügat: sergüzeşt, cereyân, kurt(a), seriyye, terbiye, birinc, ekseri, güzeşt, seriyy, âliyye, cinnî, sinin, şekil