Şerh

kelimât-ı kudsiyyesidir.”^[1]

Söylediğin o اَلْحَمْدُ لِلَّهِ  kelimesi, zâhiren ağızdan çıkıp fenâya gider. Ancak senin söylediğin o kelime kaybolmaz. O anda Cennet’te on ağaç olarak dikilip yeşerir ve her birinin başına en az on meyve-i Cennet takılır.

Tekvînî ve teklîfi bütün zikirler, tesbîhler, sâlih ameller, iyilikler buna kıyâs edilsin. Hem meselâ; birisine zakkùm desen, bu kelime-i habîse Arapça beş harftir. Bu kelimenin her bir harfi için Cehennem’de bir ağaç dikilir. O ağacın başına da dâimî bir meyve takılır. Çünkü Kur’ân’ın nassıyla hasenenin karşılığı en az bire on, seyyienin karşılığı ise bire birdir.^[2]

Hem tekvînî ve teklîfi olarak yapılan bütün iyilikler Cennet’e, kötülükler ise Cehennem’e gider. Meselâ yılan sana zarar verse, o kötülük aynı anda Cehennem’e gider, orada meyve verir, yılan da onunla berâber Cehennem’e gider. Meselâ, burada bir günâh işlesen, o günâh Cehennem’e gider. Kıyâmet gününde amelin tartılır. Eğer şerlerin hayrlarına galebe etse, o zamân Cehennem’e gidersin, o günâhınla berâber olursun. Eğer hayırların şerlerine galebe etse, bu sebeble Cennet’e gitsen, senin o günâhın ehl-i Cehennem’e irs olarak kalır, kâfîrler onunla cezâlandırılırlar. Aynı şekilde kâfîrin hayırlı bir ameli varsa, o da yok olmaz, Cennet’e gider. Kâfîr ondan fayda görmez. Ehl-i Cennet’e irs olarak kalır, ehl-i Cennet onunla mükâfâtlandırılır. Demek şu kâinâtta ister hayır olsun, ister şer olsun hiçbir şey yok olmuyor. Ya Cennet’te, ya da Cehennem’de meyve veriyor.

Bir mü’minin lisânından da ba’zen kötü sözler sudûr edebilir. O sözler de âlem-i kabirde ve Cehennem’de zakkùm-i Cehennem mahsûlünü verir. Eğer bir mü’minin hayrları şerlerinden daha faza veyâ hayrları şerlerine denk ise, o mü’mine âlem-i kabre geçen o kötü kelimenin sûreti gösterilmez ve âhirette o kelimenin cezâsını çekmez. Cehennem’e giden o mahsûl, kâfîre irs olarak verilir ve kâfîr onunla ta’zîb olunur. Kâfîrin hasenelerinden meydâna gelen güzel

Lügat: cehennem, zâhiren, kelime, seyyie, âhiret, âhire, şekil