Şerh

korunmalarını niyâz ederler. (Ve) şöyle duâda bulunurlar: (onları) o mü’min kullarını (kötülüklerden koru) günâhlardan uzaklaştır, tevbeden evvel yapmış oldukları kötü amellerinin kötü netîcelerinden onları muhâfaza buyur, onlar ile kendilerini hesâba çekme (ve her kimi o gün) o kıyâmet zamânında (kötülüklerden korur isen) onu dünyâdaki günâhlarının kötü âkibetine uğratmaz da hakkında af ile muâmelede bulunur isen (ona muhakkak ki, rahmet etmiş olursun) hakkında pek büyük bir merhametin tecellî etmiş bulunur (ve işte büyük kurtuluş budur.) Böyle İlâhî bir rahmetin tecellîsine kavuşmaktan ibârettir. Artık bu, ebedî bir kurtuluş ve selâmettir. Cenâb-ı Hak, bu kurtuluşu cümlemize nasîb buyursun Âmin.”^[1]

Üstâd Bedîüzzamân Hazretleri, birinci talebesi olan Hacı Hulûsî Bey’e yazdığı bir mektûbunda, o zâtın derslerini sâdece insânlar değil, melâike ve rûhâniyyâtın dahi dinlediğini ve o dersin istimâından çok lezzet aldıklarını ve o ders sebebiyle zemîn, semâvâta karşı iftihâr ettiğini şöyle bildiriyor:

 

         “Hem o dersi dinleyenler yalnız insânlar değil. Cenâb-ı Hakk’ın zîşuùr çok mahlûkàtı vardır ki, hakàik-i îmâniyyenin istimâından çok zevk alırlar. Sizin o kısım arkadaşınız ve müstemi’leriniz çoktur. Hem mütefekkirâne, o çeşit sohbet-i îmâniyye, zemîn yüzünün bir ma’nevî zîneti ve medâr-ı şerefi olduğuna işâreten biri demiş:

 اۤسْمَانْ رَشْكْ بَرَدْ بَهْرِ زَمِينْ كِه دَارَدْ

يَكْ دُو كَسْ يَكْ دُو نَفَسْ بَهْرِ خُدَا بَرْ نِشِينَنْدْ

         “Ya’nî: Semâvât zemîne gıbta eder ki; zemînde hâlisen-lillâh sohbet ve zikir ve tefekkür için, bir-iki adam, bir-iki nefes, ya’nî bir-iki dakìka berâber otururlar; kendi Sâni’-ı Zülcelâlinin çok güzel âsâr-ı rahmetini ve çok hikmetli ve süslü eser-i san’atını birbirine göstererek Sâni’lerini sevip sevdirirler, düşünüp düşündürürler.”^[2]       

Risâle-i Nûr, cüz’i bir mes’eleyi anlatmıyor. Hayâlâtla uğraşmıyor. Küllî ve

Lügat: merhamet, tefekkür, âkibe(t), hâlisen, muhakka, birinc, hikmet, hâlis, istim, küllî