Şerh

vakit, kalben tövbe ve nedâmet etmek iledir. Yoksa, büyük günâhları serbest işleyip istiğfâr etmemek ve aldırmamak, o îmândan hissesi olmadığına delîldir.”^[1]

 (ve) her şeyin zâhiri sûreti ve iç yüzünün temessül ettiği sûreti (âlem-i misâlin nümûneleri olan elvâh-ı mahfûzada) mevcûdâtla alâkalı her şeyin yazılıp korunduğu gayb âlemindeki ma’nevî levhalarda (ve elvâh-ı mahfûzanın nümûneleri olan kuvve-i hâfızalarda kalır.) Yok olmaz.

Kezâ bütün mevcûdâtın hüviyyet ve mâhiyyetleri, âlem-i Misâlin nümûneleri olan elvâh-ı mahfûzada ve onların nümûneleri olan kuvve-i hâfızalarda kaydedilir. O elvâh-ı mahfûzanın en birincisi, Levh-i Mahfûz’dur. Küçük büyük her şeyin, hem hüviyyeti ya’nî maddî sûreti, hem de mâhiyyeti ya’nî gerçek ma’nâsından dolayı aldığı sûreti, Levh-i Mahfûz’da kaydedilir. Meselâ; namazını mükemmel kılan bir insânın maddî sûreti Levh-i Mahfûz’a geçtiği gibi; yapmış olduğu ibâdetten dolayı almış olduğu ma’nevî sûreti de orada mükemmel bir insân sûretinde temessül eder. Kezâ günâh işleyen bir insânın, meselâ gayr-ı meşrû’ sesleri dinleyen bir insânın maddî sûreti Levh-i Mahfûz’a geçtiği gibi; işlemiş olduğu o günâhtan dolayı aldığı ma’nevî sûreti de orada sağır bir insân sûretinde nakşolunur.

İhtâr: Sâlih ameller, âlem-i Misâl’de ve âleme-i Misâl’in nümûneleri olan elvâh-ı mahfûzada güzel sûretlerde temessül ettiği gibi; günâhlar da çirkin sûretlerde temessül ettiği unutulmamalıdır.

Levh-i Mahfûz, ma’nevî bir kamera gibi olup her şeyin zâhiri sûretini çektiği gibi; iç yüzünü ve gerçek ma’nâsını da çekiyor. Levh-i Mahfûz, büyük bir âyine gibi olup bütün âlemi ihâta etmiştir. Nûr olduğu için mahlûkàtın evvelinden âhirine kadar her şey bir anda içinde görünür. Gelecek âyet-i kerîmeler Levh-i Mahfûz’dan haber vermektedir:

وَكُلُّ شَىْءٍ فَعَلُوهُ فِى الزُّبُرِ

“(Ve) o eski kavimlerin ve bütün kulların (yaptıkları her şey, defterlerdedir.)

Lügat: âlem-i misâl, hüviyyet, temessül, serbest, birinc, çirkin, dilir