Şerh

Hattâ bu şiddetli münâsebete binâendir ki, bir mezheb-i bâtıl hükmetmiş ki: “İnsân sûretindeki gàyet şerîr ervâh-ı habîse, öldükten sonra şeytân olur.” Ma’lûmdur ki: A’lâ bir şey bozulsa, ednâ bir şeyin bozulmasından daha ziyâde bozuk olur. Meselâ: Nasıl ki süt ve yoğurt bozulsalar, yine yenilebilir. Yağ bozulsa, yenilmez, ba’zen zehir gibi olur. Öyle de: Mahlûkàtın en mükerremi, belki en a’lâsı olan insân, eğer bozulsa, bozuk hayvândan daha ziyâde bozuk olur. Müteaffin maddelerin kokusuyla telezzüz eden haşerât gibi ve ısırmakla zehirlendirmekten lezzet alan yılanlar gibi, dalâlet bataklığındaki şerler ve habîs ahlâklar ile telezzüz ve iftihâr eder ve zulmün zulümâtındaki zararlardan ve cinâyetlerden lezzet alırlar; âdeta şeytânın mâhiyyetine girerler. Evet, cinnî şeytânın vücûduna kat’î bir delîli, insî şeytânın vücûdudur.”^[1]

           Îmân ile böyle bir intisâba bizleri muvaffâk eden ve Risâle-i Nûr eserleriyle îmânımızı takviye eden Rabbimize zerrât-ı kâinât adedince, mahlûkàt sayısınca, melâike ve rûhâniyyât adedince, mevcûdâtın tesbîhât ve ibâdeti adedince hamd u senâlar olsun. Âmîn.

(Hem bu sır içindir ki, ehl-i tahkìk demişler: “Envâr-ı vücûd ise, Vâcibü’l-Vücûd’u tanımakladır.”) İnsân, îmân ile Vâcibü’l-Vücûd’u tanımak sûretiyle, hadsiz bir nûr-i vücûda sâhib olur. (Ya’nî: O hâlde kâinât, envâr-ı vücûd içinde olarak melâike ve rûhâniyyât ve zîşuùrlar ile dolu görünür.) Allâh’a intisâb eden bir mü’min kâinâtın melâike, rûhâniyyât ve zîşuùrlar ile dolu olduğuna i’tikàd eder ve onlarla ünsiyyet eder. Bâhusûs hadîs-i şerîfin ifâdesiyle Kur’ânî derslerin müzâkere edildiği meclisleri, arştan ferşe kadar melekler kuşatırlar. Yine kabristanı mecmâ-ı enbiyâ, asfiyâ, evliyâ ve ehl-i îmân olarak görür, kabirden tevahhuş değil, kabri cidden sevmeye başlar ve o nûrânî gürûha dâhil olmak için ciddî hazırlanır.

Evet, O Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd’a intisâb eden, şu dünyâda garîb olmadığını şu âlemin zîşuùr mahlûkàtla dolu olduğunu bilir, onlarla ünsiyyet eder. Müellif (ra), o intisâb sırrıyla şu âlemin zîşuùr mahlûkàtla dolu olduğuna inanması sebebiyle bu dünyâda yalnız olmadığını, zîşuùr mahlûkàtla ünsiyyet etmekle gurbet eleminden nasıl kurtulduğunu şöyle ifâde etmektedir:

         “Bir zamân elîm bir esâretimde, insânlardan tevahhuş edip Barla Yaylasında

Lügat: kabristan, telezzüz, tevahhuş, takviye, binâen, cidden, hadsiz, meclis, şiddet, ciddî, cinnî, dâhil, vâcib