kadar bir ibâdeti ifâde ediyor. Cenâb-ı Hak, o kimseye kabirde ve âhirette o kadar mükâfât veriyor. Meselâ; niyyet-i hâlise ile الْحَمْدُ لِلَّهِ diyen bir mü’min, bu kelime ile i’lân eder ki; ezelden ebede kadar ne kadar hamd ve senâ, medih ve minnet varsa, kimden sudûr etse ve kime karşı da vâki’ olsa, hastır ve lâyıktır O Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd’a ki; O’na Allâh denir. Bu kelimeyi söyleyen bir mü’min, ezelden ebede kadar bütün hamdleri bir tek Zât’a verdiğinden bütün kâinât kadar hamdetmiş olur. Allâh, o mü’minin hâlis niyyetle söylediği bu kelimesini bütün âlemin hamd u senâsı kadar kabûl eder. Onun için evvelâ niyyetlerimizi tashîh etmemiz, îmânımızı güçlendirmemiz lâzım gelir. Zîrâ hâlis olan az amel, hâlis olmayan çok amele müreccahtır. Müellif (ra) bu konuda şöyle buyuruyor:

         “Medâr-ı necât ve hâlas, yalnız ihlâstır. İhlâsı kazanmak çok mühimdir. Bir zerre ihlâslı amel, batmanlarla hâlis olmayana müreccahtır.”^[1]

Demek Zât-ı Akdes, Vâcibü’l-Vücûd olduğundan, O Vâcibü’l-Vücûd’a âyine olan bir mü’min bir daha yok olmaz. Kâinât kadar bir nûr-i vücûd kazanır ve kâinât kadar bir ibâdete mazhar olur. İşte bu sırr-ı azîm için denilebilir ki; O’nu bulan her şeyi bulur. O’nu kaybeden hiçbir şey bulamaz. Müellif (ra) bu konuda şöyle buyuruyor:

         “Meşhûr Hikem-i Atâiyye’nin şu fıkrası:

مَاذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَهُ وَ مَاذَا فَقَدَ مَنْ وَجَدَهُ

         Ya’nî : “Cenâb-ı Hakkı bulan, neyi kaybeder? Ve Onu kaybeden, neyi kazanır?”

         Ya’nî : “Onu bulan her şeyi bulur, Onu bulmayan hiçbir şey bulmaz, bulsa da başına belâ bulur.”“^[2]

O hâlde insânın en mühim vazîfesi, esmâ ve sıfatıyla her yerde hâzır ve nâzır olan Vâcibü’l-Vücûd’a îmân ve ubûdiyyet ile intisâb etmektir. 

Ellâh Vâcibü’l-Vücûd’dur. Bütün mevcûdât O Zât-ı Akdes’in vücûb-i vücuduna