Şerh

teessürden kurtulup tesellî buluyor. Şöyle ki:

         “Birinci def’a “Ya Bâkì Ente’l-Bâkì” dedim, dünyâ ve dünyâdaki Abdurrahmân gibi hadsiz alâkadar olduğum ahbâbların zevâlinden ve râbıtalarım kopmasından neş’et eden hadsiz ma’nevî yaralar içinde bir ameliyât-ı cerrâhiyye nev’inde bir tedavi başladı.

         İkinci def’a “Ya Bâkì Ente’l-Bâkì” cümlesi; bütün o hadsiz, ma’nevî yaralara hem merhem, hem tiryak oldu. Ya’nî Sen bâkìsin; giden gitsin, sen yetersin. Mâdem Sen bâkìsin, zevâl bulan her şeye bedel bir cilve-i rahmetin kâfîdir. Mâdem Sen varsın, Senin varlığına îmân ile intisâbını bilen ve sırr-ı İslâmiyyetle o intisâba göre hareket eden insâna her şey var. Fenâ ve zevâl, mevt ve adem bir perdedir, bir tâzelenmektir; ayrı ayrı menzillerde gezmek hükmündedir diye düşünüp, tamâmıyla o hirkatli, firkatli, hazîn, elîm, karanlıklı, dehşetli hâlet-i rûhâniyye; sürûrlu, neş’eli, lezzetli, nûrlu, sevimli, ünsiyyetli bir hâlete inkılâb etti. Lisânım ve kalbim, belki lisân-ı hâl ile bütün zerrât-ı vücûdum “Elhamdülillah” dediler.”^[1]

Ehl-i hakìkat için zamân ve mekân kaydı olmadığından ezelden ebede kadar bütün âlemi bir sahîfe gibi görürler. Onlar der ki: “Mâdem biz ve bütün âlem, Vâcibü’l-Vücûd’un âyinesiyiz ve O’na intisâb etmişiz. O hâlde bizim için bütün âlem vardır ve zamân-ı mâzî ve istikbâl, zamân-ı hâl gibidir.” İşte şu sırdan dolayı İmâm Ali (ra) “Ben Kalu Belâ’yı hâtırlıyorum.” demiş.

Risâle-i Nûr’un verdiği ders-i hakìkat de budur. Meselâ; İhlâs Risâlesinde râbıta-i mevt ta’rîf edilirken şöyle deniliyor: 

“Mesleğimiz tarîkat olmadığı, belki hakìkat olduğu için, bu râbıtayı ehl-i tarîkat gibi farazî ve hayâlî sûretinde yapmağa mecbûr değiliz. Hem meslek-i hakìkata uygun gelmiyor. Belki âkibeti düşünmek sûretinde, müstakbeli zamân-ı hazıra getirmek değil, belki hakìkat noktasında zamân-ı hazırdan istikbâle fikren gitmek, nazaran bakmaktır. Evet, hiç hayâle, faraza lüzûm kalmadan bu kısa ömür ağacının başındaki tek meyvesi olan kendi cenâzesine bakabilir. Onunla yalnız kendi şahsının mevtini gördüğü gibi, bir parça öbür tarafa gitse, asrının ölümünü de görür; daha bir parça öbür tarafa gitse, dünyânın ölümünü de müşâhede eder, ihlâs-ı etemme yol açar.”^[2]

Lügat: ehl-i hak, alâkadar, âkibe(t), dehş(e), hareket, nazaran, teessür, birinc, dehşet, farazî, fikren, firkat, hadsiz, menzil, tedavi, tersin, tiryak, dilir, vâcib, âmiyy