Şerh

onların ağlamalarını gülmeye, elemlerini lezzete, firâklarını visâle çevirmiştir. Bu ise nev’-i beşer için en büyük bir müjde ve en büyük bir merhamettir. Bu müjdeyi başta Resûl-i Ekrem olmak üzere bütün peygamberler nev’-i beşere getirdiği için, bütün insânların onlara îmân ve ittibâ’ etmeleri ve ciddî ma’nâda onları sevmeleri lâzım gelirken, maalesef ekser insânlar, îmân ve itâatten i’râz edip küfür ve dalâlet bataklığına düşüyorlar, o saâdeti kaybediyorlar. Resûl-i Ekrem (sav)’in mi’râc gecesinde nev’-i beşere saâdet-i ebediyye müjdesini getirdiğini ve bu müjdenin nev’-i beşer için ne kadar ehemmiyyetli olduğunu Müellif (ra) şöyle îzâh etmektedir:

         “Saâdet-i ebediyyenin defînesini görüp, anahtarını alıp getirmiş; cin ve inse hediye etmiştir. Evet, mi’râc vâsıtasıyla ve kendi gözüyle Cennet’i görmüş ve Rahmân-ı Zülcelâl’in rahmetinin bâkì cilvelerini müşâhede etmiş ve saâdet-i ebediyyeyi kat’iyyen hakkalyakìn anlamış, saâdet-i ebediyyenin vücûdunun müjdesini cin ve inse hediye etmiştir ki: Bîçâre cin ve ins, kararsız bir dünyâda ve zelzele-i zevâl ve firâk içindeki mevcûdâtı, seyl-i zamân ve harekât-ı zerrât ile adem ve firâk-ı ebedî denizine döküldüğü olan vaz’ıyyet-i mevhûme-i canhıraşânede oldukları hengâmda; şöyle bir müjde, ne kadar kıymetdâr olduğu ve i’dâm-ı ebedî ile kendilerini mahkûm zanneden fânî cin ve insin kulağında öyle bir müjde, ne kadar saâdet-âver olduğu ta’rîf edilmez. Bir adama, i’dâm edileceği anda, onun afvıyla kurb-i şahânede bir saray verilse, ne kadar sürûra sebebdir. Bütün cin ve ins adedince böyle sürûrları topla, sonra bu müjdeye kıymet ver.”^[1]

         “Meselâ senin gàyet sevdiğin birtek evlâdın sekerâtta ölmek üzere iken ve me’yâsâne elîm ebedî firâkını düşünürken; birden Hazret-i Hızır ve Hakîm-i Lokman gibi bir doktor geldi, tiryâk gibi bir mâcun içirdi. O sevimli ve güzel evlâdın gözünü açtı, ölümden kurtuldu. Ne kadar sevinç ve ferâh veriyor anlarsın. İşte o çocuk gibi sevdiğin ve ciddî alâkadar olduğun milyonlar sence mahbûb insânlar o mâzî mezâristanında -senin nazarında- çürüyüp mahvolmak üzere iken, birden hakìkat-ı îmân, Hakîm-i Lokman gibi o büyük i’dâmhâne tevehhüm edilen mezâristana kalb penceresinden bir ışık verdi. Onunla baştanbaşa bütün ölüler dirildiler. Ve “Biz ölmemişiz ve ölmeyeceğiz, yine sizinle görüşeceğiz” lisân-ı hâl ile dediklerinden aldığın

Lügat: hakîm-i lokman, saâdet-âver, ebediyyen, peygamber, alâkadar, merhamet, tevehhüm, harekât, sevmele, zelzele, ediyye, hediye, hengâm, mahkûm, saâdet, ciddî