bir nümûnesidir. Bir nefesle yeryüzü canlanır, bir nefesle de vefât eder. Cenâb-ı Hak, rüzgârları o menba’dan estiriyor.

İşte bu misâllerde kıyâmet ve haşrin vukù’una büyük bir delîl vardır. Kıyâmet gününde İsrâfîl (as)’ın Sûr’a üfürmesiyle kâinât vefât eder. İkinci kez Sûr’a üfürmesiyle de kâinât izn-i İlâhî ile canlanır. Kıyâmet gününde İsrâfîl (as)’ın Sûr’a bir def’a üfürmesiyle bütün âlem harâb olacağını gelecek âyet-i kerîme ifâde ediyor:

اِنْ كَانَتْ اِلا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَاِذَا هُمْ خَامِدُونَ

“0nları helâk eden korkunç bir sayhadan başka birşey olmadı. O anda onlar hemen sönüvermiş kimseler oldular.”^[1]

Bu âyet-i kerîmenin ifâdesiyle “Zât-ı Zülcelâl, bir tek sesle, ya’nî İsrâfîl (as)’ın sesiyle bütün âlemi harâb eder.”

Haşir sabahında İsrâfîl (as)’ın ikinci kez Sûr’a üfürmesiyle de kâinât, izn-i İlâhî ile dirileceğini gelecek âyet-i kerîme ifâde ediyor:

اِنْ كَانَتْ اِلاَّ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَاِذَاهُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنَا مُحْضَرُونَ

“O beyân olunan “nefha-i sâniye” (İsrâfîl Aleyhisselâm’ın ikinci def’a Sûr’a üfürmesi) ki; onunla bütün insânlar, yeniden hayâta mazhar olacaklardır. (O nefha-i sâniye, müthiş bir sesten ibârettir.) Nasıl ki, korkunç bir ses ile hepsi birden öleceklerdir. İkinci bir ses ile de hepsi birden hayâta kavuşacaklardır. (Hemen onlar, o anda) öyle yeniden hayâta mazhar olunca (huzûrumuzda hazır bulunurlar.) Ya’nî muhâsebeye tâbi’ tutulmak üzere hepsi de Cenâb-ı Hakk’ın ta’yîn buyurduğu mevki’de hazır bulunacaklardır, hiçbiri geri kalamayacaktır.”^[2]

Bu âyet-i kerîmenin ifâdesiyle de o Kàdir-i Zülcelâl, ikinci bir sesle de bütün âlemi diriltip huzûruna çıkarıyor.