Şerh

وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ “Beş vakit namaz, tesbîh, tahmîd, tekbîr ve tehlîl gibi (bâkì olan sâlih ameller)”^[1] ve

السَّماوَاتِ وَاْلاَرْضِ مَقَالِيدُ “Göklerin ve yerin anahtarları”^[2] denir. Demek bu kelimeler hem kâinâtın anahtarı, hem de Cennet’in anahtarıdır.

Mevcûdât, vefât ile sûr veyâ berzâh âlemi denilen Hazret-i İsrâfîl (as)’ın borusunun içerisine giriyor. Ya’nî kudret dâiresinden ilim dâiresine geçiyor. Hiçbir şey yok olmuyor, orada mahfûz kalıyor. Peki, orada faâliyyet duruyor mu? Hayır. Buradaki faâliyyetten daha fazla bir faâliyyet orada mevcûddur. Orada daha fazla inkılâbât oluyor. Zîrâ kâinâtın yaradılışından bugüne kadar bütün mevcûdât, oraya geçmiş ve orada faâliyyet devâm etmektedir. Artık bu kadar hadsiz mevcûdâtın, ne kadar faâliyyete medâr olduğu düşünülsün.

Şimdi sûr âlemi bir an görünse, Hazret-i Âdem’den bugüne kadar berzâh âlemine göçen insânlar müşâhede edilse, ehl-i îmân ve tâatin zevk u safâ içinde bulundukları, ehl-i küfür ve isyânın da cezâ çektikleri görülecektir. Ehl-i îmânın ervâhı yıldızlarda gezerken,   ehl-i küfrün habîs ervâhı da ayda azâb çekmektedir. Hem kâinâtın yaratıldığı günden bugüne kadar ölüm ile sûr âlemine girmiş nebâtât ve hayvânât tâifeleri eğer müşâhede edilse, şu an dünyâda mevcûd olan nebâtât ve hayvânâttan hadsiz derece daha çok oldukları ve daha fazla faâliyyete mazhar oldukları görülecektir.

Demek şu mevcûdât-ı âlem, mevt ve fenâ ile, zevâl ve firâk ile ademe ve yokluğa gitmiyor, daha fazla faâliyyet için başka âleme sevkediliyor. Sevkedildikleri o âlemde faâliyyet durdurulmuyor. Hâlden hâle, tavırdan tavra inkılâblar devâm ediyor. Cenâb-ı Hak da berzâh âlemindeki bu hadsiz faâliyyeti seyretmekten, kendisine mahsûs hadsiz bir lezzet alıyor.

Şu anda vefât eden bir insânın hayâtı boyunca geçirdiği bütün sûretleri âlem-i Misâl, Levh-i Mahfûz gibi pek çok âlemlerde muhâfaza edildiği gibi; rûhu bâkì

Lügat: âlem-i misâl, udre(t), hadsiz, kelime, âliyye