Şerh

kalması, böyle ehemmiyyetli bir hikmete mebnî idi. Ancak akıl, zâhire bakıp hükmettiği için onların başına gelen bu hâli, abes ve zulüm olarak telâkkì eder.

             Hem meselâ; Hazret-i Ya’kùb (as)’ın oğulları, kıtlık senesinde Mısır’a gittiklerinde Mısır’ın Azîzi olan Yûsuf (as), hırsızlık ittihâmı ile kardeşleri Bünyâmin’i rehîn olarak alır.  Hazret-i Ya’kùb (as), Mısır’ın Azîzi’ne bir mektûb yazarak şöyle der: “Ey Azîz-i Mısır! Biz musîbetzede bir âilenin evlâdıyız. Çünkü dedem İbrâhîm, Nemrûd tarafından ateşe atıldı. Allâh O’nu kurtardı. Allâh (cc), dedem İbrâhîm (as)’a rü’yâsında; oğlu Hazret-i İsmâîl (as)’ı kurbân etmesini emretti. İsmâîl (as)’ı kurbân ederken bıçak kesmedi. O anda Allâh, Cennet’ten bir koç indirerek: “Bunu kurbân et!” dedi. O da o koçu, oğlunun yerinde kurbân etti. Oğlum Yûsuf da kayboldu. Biz musîbetzede bir âileyiz. Bundan dolayı rehîn olarak aldığın oğlum Bünyâmin’i gönder, gelsin.” Bu mektûbta anlatılan hâdiseler, Allâh’ın en çok sevdiği kulları olan bir Peygamber âilesinin ne kadar musîbet ve meşakkate ma’rûz kaldığını göstermektedir. Bu musîbet ve meşakkatler, Vedûd ismiyle nasıl tevfîk edilebilir? Bütün bu hâdiseler, kader-i İlâhî’nin hikmetli cilveleridir. Cenâb-ı Hak, o hikmetleri zamânla ehl-i şuùra gösterdi.

Hem O Zât-ı Vedûd, Habîb-i edîbine (asm) hitâben diyor ki: “Senin dînini, bütün dînlere ve devletlere gàlib edeceğim.”^[1] Ancak bu va’d-i İlâhî’nin tahakkuk etmesi için, başta Resûl-i Ekrem (asm) ve sahâbe-i kirâm olmak üzere Ümmet-i Muhammed (asm)’ı, pek çok ezâ ve cefâya, zulüm ve işkenceye, belâ ve musîbete ma’rûz bıraktı. Netîcede dîn-i Mübîn-i İslâm’ı, bütün bâtıl ve muharref dînlere ve bütün devletlere gàlib getirdi. 

Bugün ise esbâb noktasında zor gibi görünse bile, netîcede Âlem-i İslâm’ın bütün dünyâya hakîmiyyeti muhakkaktır. Bu, hem va’d-i İlâhî, hem de kudret-i İlâhiyye noktasında gàyet kolay ve ma’kûldur. Nasıl ki; asr-ı saâdet Müslümanları ve ondan sonraki asırlarda gelen Müslümanlar, vazîfelerini yapıp vazîfe-i İlâhiyyeye karışmadıkları ve İslâmiyyet’in inkişâfı husûsunda umutsuzluğa düşmedikleri için mansûr ve muzaffer oldular. Bu asırda yaşayan ehl-i îmân dahi sabır ve takvâ dâiresinde vazîfelerini îfâ edip vazîfe-i İlâhiyyeye karışmasalar ve İslâmiyyet’in inkişâfı husûsunda da umutsuzluğa düşmeseler, yine Allâh (cc), onları geçmişte

Lügat: peygamber, meşakkat, muhammed, muharref, tahakkuk, harr(e), işkence, kurt(a), muhakka, udre(t), gönder, hikmet, hâdise, saâdet, hâdis, sinin, âhire, âmiyy