maktayım. Bu bî-çâre ve isyânkârdan çok duá beklediğinizi emir buyuruyorsunuz. Ben o dergâh-ı áliyyeye ancak bir nev‘ı i‘câzının izhârına Fahru’l-Álemîn, Habîb-i Rabbü’l-Álemîn, Seyyidü’l-Mürselîn (sallelláhu teálâ aleyhi ve sellem) Efendimiz Hazretlerinin en büyük mu‘cizesi olan, tâ kıyâm-ı sâate kadar hükmü ve i‘câzı bâkí olacağına îmân ettiğim Kur’ân’ın nûrları delâletiyle ve Üstâdımın mübârek isimlerini vesîle-i kabûl olmak üzere kullanarak ilticâ edebiliyorum. Hîç mümkün müdür ki, bu eşiğe yüzümü sürerken, “Yâ Rab, Üstâdım Saíd Nursî Hazretlerinden râzı ol, dâreynde murâdlarını hâsıl kıl” diye yalvarmayayım? Aslâ ve kat‘á! Bu bir vazífe olmakla berâber, kanâatçe inşâelláh vesîle-i icâbe-i duádır.

Azîz Üstâd, sadîkınız zayıf rûhu, bu fânî hayâtta olduğu gibi, bâkí ve sermedî hayâtta da inşâelláh ulvî rûhunuzun cenâh-ı şefkatinden ayrılmayacaktır, ayrılamayacaktır ve ayıramayacaklardır.

Evet, gayr-ı kábil-i inkârdır ki, bu fânî hayâtın dağdağaları arasında, havâs ve letáif her zamân müştâkı bulundukları münevver ve muhteşem aynaya bakamıyorlar. Fakat, o meşgaleden ferâgat edildiği ânda, yine Nûr bütün haşmetiyle arz-ı dîdâr ediyor. Bu zamânlarda hîç ayrılık hissetmiyorum. Hattâ, ihtilâf-ı mekânı da te’sîrsiz görüyorum. “Yedinci ve Üçüncü Lem‘a”ların bura postahánesine vürûdu, Ramazán’ın on birine tesádüf ediyor. Bir gün posta­da kalmasına karşılık tutulursa, her bir “Lem‘a”, bu mübârek ayın başından onuna kadar birer gün almışlar ve اَوَّلُهُ رَحْمَةٌ  olan aşr-i ûlâ-yı Ramazán’da mahall-i maksúda vâsıl olmuşlardır. Müftülük i‘lânına göre tam onuncu günde­dir. “Dördüncü ve Sekizinci Lem‘a”ları da bu mâh-ı gufrânın on 

Lügat: muhteşem, dağdağa, meşgale, sermedî, dergâh, efendi, haşmet, kârdan, seyyid, şefkat, inkâr