Her mektûbunuz, bana yeniden hayât verecek kadar müessir oluyor. Bu mübârek mektûb, “Dördüncü Remiz”in yazılışını ve bu fakíre de ihsân edileceğini mübeşşir oluşu i‘tibârıyla, bi’l-hássa memnûniyyet ve sürûrumu mûcib olmuştur.

Hayli zamân evvel, Kur’ân’daki tevâfuk sırrını açmaya başlamıştınız. Bugüne kadar li-hikmetin mahfî kalmış olan i‘câz-ı Kur’ân’dan, böyle çok mühim bir faslının keşfine ve neşrine muvaffak oluşunuza ne kadar hamd ve şükür edilse yeridir. İzn-i Bârî ile açtığınız bu yolda ilerledikçe, daha ne kadar hárikalar meşhûdunuz olacak ve bunlardan muhtâc kardeşlerinize ne álî müjdeler vereceğiniz; geceden sonra gündüz, kıştan sonra bahâr, dünyâdan sonra âhiretin vücûdları gibi kat‘í hissedilmektedir. Ne büyük bahtiyârlıktır ki, bu saádetlere mazharız. Ne kadar bedbahtlıktır ki, bu Nûrlara göz yumarlar. Ne derece hatádır ki, bu hakáika lâyıkı vechile alâkadâr olunmaz. Ne câniyâne ve ahmakáne bir rûhtur ki, üflemekle bu güneşi söndürmek düşünürler.

İşte bu ışıklı yolunuzda, Sáhib-i Kevser’in delâletiyle Kevser’i buldunuz. Şefîu’l-Mahşer’in izniyle Kevser ırmağının menbaında durarak,  وَ سَقٰيهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا   âyet-i celîlesini okuyor ve, “Ey nâs! Kim ki ebedî hayât ister, işte âb-ı hayât! Kim ki yolunu şaşırmış; işte vesîle-i necât! Kim ki küfür ve inâdından dönmez, onu bekliyor şedîd azâb ve ikáb! İlââhir” gibi nûrlu beyânâtınızla her táifeyi ihyâ, îkáz ediyorsunuz.

Sizi kudsî hizmetinizde, alâ kaderi’t-tâka ta‘kíbe çalışan dost, kardeş ve talebelerinize birer maşrapa vererek, muhtâclara gıdâ, zayıf ve marîzlere ilâc, zálim ve kâfirlere semm-i katil olan mâ-i kevserden ulaştırmayı emrediyorsunuz. 

Lügat: semm-i katil, bedbaht, hikmet, hizmet, âhiret, kâfir, âhire