Mektûb No: 18

 

Risâletü’n-Nur, Mektûbâtü’n-Nûr’un mütáleası, tahrîr edilmesi, başkalara neşir ve teblîğe alâ-kadri’l-istitáa çalışılması gibi emr-i hayr-i azíme havl ü kuvvet-i Samedânî ve inâ­yet ve lütf-i Rabbânîyle muvaffak olduğum zamânlar ki, bu evkátta evvelen ve bi’z-zât bu fakír istifâde, istifâza, istiáne etmiş oluyor; bu i‘tibârla mezkûr sâatleri çok mübârek tanıyor, firâkına acıyor, o yaşayışın devâmını, tekrârını, kesilmemesini ez-cân ü dıl arzû ediyorum.

Fakat, ne çâre ki, iğtinâm edebildiğim kısacık vakitlerde zihnimi sáfîleştirip Nûrların karşısına, dolayısıyla Kur’ân’ın mu‘cizeleri mecmûasına ve azîz, muhterem Üstâdımın medresesine ve ol Seyyidü’l-Kevneyn Peygamberimiz Efendimiz (asm) Hazretlerinin ravza-i saádetlerine ve nihâyet Rabbü’l-Álemîn Teálâ ve Tekaddes Hazretlerinin huzûr-i lâ-mekânîsine çıkıyorum. Bu sebeble cidden “O Nûrlarla iştigál etmediğim zamânlar, keşki enfâs-ı ma‘dûde-i hayâttan olmaya idiler” diyorum.

                                                                                        Hulûsí

Mektûb No: 19

 

Geçen hafta muhtelif iki cemâate “Yirmi Dördüncü Mek-tûb”un “Birinci ve İkinci Zeyl”lerini okudum. Dinleyenler hayrân ve bu fakír de o parlak i‘câz-ı Kur’ân’dan ádetâ

Lügat: peygamber, muhterem, evvelen, kevneyn, medrese, birinc, cidden, efendi, mezkûr, seyyid, istif