ve enzár-ı dikkati háh-nâ-háh üzerlerine celb eden hális nûrdan vücûda gelmiş birinci kadirden pek nûrlu, erbâb-ı îmâna gülümseyen, ahzâb-ı dalâlete haşmetle bakan, gözlerini kör eden, erbâb-ı gafleti uyandıran pek haşmetli, çok nûrlu birinci kadirden bir kevkeb-i nevvârdır. Ne yapayım, talebenizin dili bu kadar dönüyor. Yoksa, bu sönük ifâde o mübârek “Sözler” için sarf edilmek lâyık olmadığını biliyorum.

Bizden “Üçüncü Maksad”ın te’sîrini suâl buyuruyorsunuz. Biz Hakkı Efendiyle ittifâkan deriz ki:

İçindeki hakíkatler cerh edilmez; içinde lüzûmsuz bir şey yok, zararlı bir kayıd mutasavver değil. Dikkatle dinleyenler, Elláh tevfîk verirse, îmânını kurtarabilirler. Bu hakáikle, Avrupa ehl-i dalâletine de meydân okunur fikrindeyiz. Bu kábil dalâlet ve gaflette olanlar ya mübârezeden mağlûb olurlar, ya ulviyyeti hissedip tegayyüb ederler, yâhúd Ebû Cehil gibi hakíkati kabûl etmemekte inâd ederler veyâ dehşetlerinden kulaklarını kapayıp kaçarlar, fikir ve kanâat ve îmânındayız. “Sözler”i dinleyenlerin bir sükût-i mestî göstermeleri, izhâr-ı hayret eylemeleri, kudretleri derecesinde takdîrâtta bulunmaları, herhâlde düşündüğümüze kuvvet verir bir keyfiyyettir; ümîd ve tahmînimizi tasdîk ediyor.

Hulûsí

 

Mektûb No: 16

 

Niyyetim büyük, tevfîk Hüdâ’dan. Yalnız oda cemâatimize “Yirmi Beşinci Söz”e kadar okudum. Ve inşâelláh devâm ede-

Lügat: ehl-i dalâlet, keyfiyyet, haşmetli, dehş(e), kurt(a), udre(t), birinc, dehşet, dikkat, efendi, haşmet