بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

بِاسْمِهِ وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

 اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ ذَرَّاتِ الْكَائِنَاتِ اَبَدًا

 Mektûb No: 1

Hulûsí’nin birinci fıkrasıdır.

Eyyühe’l-Üstâdü’l-Muhterem!

Kendilerini fakír ve hakír görmekte zevk alan zevât-ı áliy­ye gibi değil, belki olduğu gibi görünmek isteyen ve “talebem, kardeşim, birâderzâdem” unvânlarıyla taltíf buyurduğunuz bendeniz, hakíkatte ma‘nen düşkün bir vaz‘ıyyette ve cidden duánıza muhtâc bir hâldeyim. Ser-a-pâ nûr olan Kur’ân-ı Mu‘cizü’l-Beyân’ın hak ve hakíkatini, bu asır insânlarının, bi’l-hássa fırak-ı dállenin gözlerine sokacak derecede, ba‘zı Kur’ân lemeátının záhir olmasına murâd-ı İlâhî taalluk etmiş ve bu emr-i mühimme, felillâhi’l-hamd, muhterem Üstâdımız vâsıta olmuştur.

İşte, hîç-ender-hîç olan bu talebenize de, yine lütuf ve fazl ve inâyet-i İlâhî ile bu álî me’mûriyyetini ifâ eden azîz ve muhterem hocasına ve Hazret-i Kur’ân hesâbına pek cüz’î bir hade-